«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ 7000 έτη ιστορίας»

Ο ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ

Posted by Βισάλτης στο Μαρτίου 17, 2014

Πράγματι, για τρεις τουλάχιστον αιώνες (Σκοτεινοί χρόνοι), από την Ύπομυκηναϊκή έως και την πρώιμη γεωμετρική εποχή (1100-850 π.Χ.), δεν έχουμε γραπτά κείμενα. Θεωρείται λοιπόν ότι γύρω στον 10ο π.Χ. αι. οι Έλληνες παίρνουν από τους Φοίνικες την συμφωνογραφική γραφή.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΒΟΜΒΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΓΙΑ ΤΣΙΠΡΑ - ΚΟΤΖΙΑ

ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 
Η ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΣΙΠΡΑ -ΖΑΕΦ

Απόφαση-βόμβα του Αρείου Πάγου, η οποία αδειάζει την κυβέρνηση για το Σκοπιανό, αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.

Σύμφωνα με την απόφαση το ανώτατο δικαστήριο της χώρας κρίνει πως «δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος και κατά συνέπεια μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα».

Αφιερωμένο στους εθνοπροδότες που ξεπουλούν το ιερό όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

  ΜΕ ΓΕΛΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ 

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΞΕΠΟΥΛΑΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

ΣΕΡΡΕΣ - ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΗ ΠΟΛΗ

  29 Ιουνίου 1913: Ο ΕΜΠΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΑΠΟ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΟΜΗΤΑΤΖΗΔΕΣ

 1913. Η εκδικητικη καταστροφη των Σερρων

12:49 π.μ. | Αναρτήθηκε από visaltis.net

 

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η μεγάλη ιδέα της Βουλγαρίας, όπου με αυτήν διαπαιδαγωγήθηκαν δύο γενιές, κατέρρευσε μπροστά στην αποφασιστικότητα και τον ηρωϊσμό των Ελλήνων στρατιωτών Οι νικηφόρες μάχες του Κιλκίς –Λαχανά, της Δοϊράνης και της Στρώμνιτσας ήταν καθοριστικές στην τελική έκβαση του συνόλου του μακεδονικού μετώπου.

Οι Βούλγαροι εγκατέλειπαν εσπευσμένα πόλεις και χωριά που είχαν καταλάβει από τον πρώτο Βαλκανικό.
Ο Στρατηλάτης βασιλιάς Κωνσταντίνος και το στρατιωτικό επιτελείο του βρίσκονταν στρατοπεδευμένοι -ήδη από τις 23 Ιουνίου- στη Δοϊράνη. Στις 28 Ιουνίου 1913, πληροφορήθηκαν τηλεγραφικώς την αποχώρηση του βουλγαρικού στρατού από την πόλη των
Σερρών.

φωτο: Η χθεσινή κατάληψις των Σερρών (εφημ. 'Εμπρός' 29 Ιουνίου 1913)

Έτσι το Στρατιωτικό Επιτελείο έσπευσε να ενημερώσει το Υπουργείο των Στρατιωτικών με το ακόλουθο τηλεγράφημα: «Ο φρούραρχος Σερρών τηλεγραφεί ότι η πόλις κατελήφθη υπό αποσπάσματος προσκόπων. Εκηρύχθη ο στρατιωτικός νόμος. Εσχηματίσθη πολιτοφυλακή προς τήρησιν της τάξεως. Αποσπάσματα προσκόπων και πολιτοφυλάκων εξήλθον εις την ύπαιθρον χώραν, ίνα φρουρήσουν αυτήν από ενδεχόμενη επίθεση κομιτατζήδων.» 

Αλλά ας δούμε πως περιγράφει ο αυστριακός υποπρόξενος Σερρών την αποχώρηση των Βουλγάρων από την πόλη σε σχετικό τηλεγράφημα που έστειλε στον πρόξενο της Αυστρίας στη Θεσσαλονίκη: «Ένα βουλγαρικό απόσπασμα με τμήματα ιππικού και πεζικού κανονιοβόλησε την πόλη των Σερρών το πρωί της Παρασκευής (28 Ιουνίου 1913). Αφού έπεσαν μερικές βόμβες σε διάφορα σημεία της πόλης το πεζικό μπήκε στην πόλη. Σφάξανε πολλούς κατοίκους και πυρπόλησαν όλα τα σπίτια και τα καταστήματα της πόλης, η οποία καταστράφηκε εντελώς.

 Τα θύματα της σφαγής και της πυρκαγιάς είναι πολυάριθμα. Δύο χιλιάδες περίπου ψυχές μένουν χωρίς στέγη, τροφή, ρουχισμό και καταλύματα. Όλα τα αποθέματα καταστράφηκαν. Η πόλη στερείται εντελώς ζωοτροφών. Για τη φοβερή αυτή κατάσταση σας παρακαλώ να λάβετε μέρος στην αποστολή βοήθειας. Το μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής οι στρατιώτες του τακτικού στρατού χτύπησαν την οικία μου μας έβγαλαν με τη βία στο δρόμο, εμένα και την οικογένειά μου, τότε ένας μεγάλος αριθμός προσώπων που προσπαθούσαν να αποφύγουν τη σφαγή και τη φωτιά ήρθαν προς εμένα. Όλα τα παιδιά και οι γυναίκες που με συνόδευαν απειλήθηκαν με θάνατο και μόνον με αντίτιμο μεγάλου ποσού λύτρων απελευθερώθηκαν. Είμαι υγιής, το σπίτι μου ήταν στο έλεος της φωτιάς και βρέθηκα με την οικογένειά μου άστεγος και άνευ ρουχισμού.»

 

 



Φώτο: Ο Βασιλεύς έφθασεν εις τας Σέρρας.(εφημ. 'Εμπρός' 29 Ιουλίου 1913)

Ενώ ένα άλλο τηλεγράφημα που στάλθηκε προς τον πρόεδρο της Βουλής την 1η Ιουλίου 1913, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Πριν βάλουνε φωτιά οι Βούλγαροι λεηλάτησαν όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, σπάζοντας τις πόρτες με τσεκούρια. Δεν υπολόγιζαν ούτε τους ξένους υπηκόους που έλπιζαν ότι θα σωθούν υψώνοντας τις εθνικές σημαίες τους. Έτσι παραβιάστηκαν οικίες του Θεμιστοκλέους Μιγάτσκου διευθυντού της Τραπέζης Αθηνών, Αυστριακού υπηκόου που κατοκούσε στο σπίτι του αυστριακού Δούρου, τα σπίτια των Αμερικανών καπνεμπόρων Χαίκτων και Μουρ, αν και είχαν ανυψώσει την αμερικάνικη σημαία, η οικία του αντιπροσώπου του καπνεμπορικού καταστήματος ‘Κομέρσιαλ’-οίκου αγγλικού, το κατάστημα Τίριγγ που ανήκε σε αυστριακό, οι καπναποθήκες ‘Αμέρικαν-Ταμπάκο’ και ‘Έρζοκ’, αυστριακού, η Μακεδονική Εταιρεία Καπνών, η Αγγλική του Μονοπωλίου Καπνών των αδελφών Εσκενάζη Αμερικανών, Κιαζημμεμίν, Ιταλού, Χασίζ Σαούρτα, Ισπανού. Επίσης κάηκαν η τράπεζα Αθηνών και Ανατολής, τα σπίτια Κ. Μαρούλη, Γερμανού υπηκόου.»
 
Ο εμπρησμός και η λεηλασία-κατακάηκαν τα δύο τρίτα της πόλης– διήρκησε μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής, οπότε έφθασε το σώμα των προσκόπων υπό τον Μαζαράκη. Επιτέθηκε κατά των Βουλγάρων που αυτοί δεν άργησαν να τραπούν σε φυγή. Από τους προσκόπους σκοτώθηκαν επτά και τραυματίστηκαν δέκα. Δυστυχώς, όμως, η εκδικητική μανία των Βουλγάρων δεν άφησε τίποτε όρθιο. Ευτυχώς γλύτωσαν τα γυναικόπαιδα.

 

Φώτο: Ότι απέμεινε από το κέντρο της πόλης των Σερρρών (1 Ιουλίου 1913)

 

Την ίδια μέρα το απόγευμα μπήκε στις Σέρρες η 7η Μεραρχία υπό του Μεράρχου Σωτήλη.

Η εικόνα που αντίκρυσε ήταν τρομερή. Οι Βούλγαροι, όπως και στο Κιλκίς, πριν την αναχώρησή τους έκαψαν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Κυρίως τη μεγάλη ελληνική συνοικία και την ελληνική αγορά.

Ο Μέραρχος έστειλε τηλεγράφημα στο στρατιωτικό επιτελείο στη Δοϊράνη ζητώντας επειγόντως βοήθεια.
«Η πόλη Σερρών εκάη ολόκληρος εξαιρέσει τουρκικής και εβραϊκής συνοικίας. Αγορά εκάη επίσης. Πλήθος γυναικοπαίδων ευρέθησαν φονευμένα ή απηνθρακωμένα εντός των οικιών. Πόλις στερείται εντελώς άρτου. Απόλυτος ανάγκη ληθώσι μέτρα συντόμως προς διατροφήν πληθυσμού. Άστεγοι υπερβαίνουσι 20 χιλιάδας.»

Οι Βούλγαροι πριν εγκαταλείψουν τις Σέρρες έσφαξαν εκτός από τον ιατρό Αναστάσιο Χρυσάφη, το γυμνασιάρχη του Α' Γυμνασίου Αρρένων Λεωνίδα Παπαπαύλου και τον διευθύνοντα του υποκαταστήματος της Τραπέζης Ανατολής, Κωνσταντίνο Σταμούλη.

Για να δούν ‘ιδίοις όμμασι’ την καταστροφή των Σερρών, πήγαν οι πρόξενοι της Αυστρίας και της Ιταλίας. Με ανακοινώσεις τους οι δύο πρόξενοι εξέφρασαν τη φρίκη τους για ‘τα πρωτάκουστα ανοσιουργήματα’.

Στις 6 Ιουλίου 1913 κατόπιν εντολής του φρουράρχου Μαζαράκη άρχισε η εκκαθάριση των ερειπίων από το κέντρο της πόλης. Όπως αναφέρεται σε εφημερίδα της εποχής πιστοποιήθηκαν ότι κάηκαν αρκετοί κάτοικοι αφού πρώτα είχαν δολοφονηθεί με ξιφολόγχη. Στη συνοικία Καμινίκια είχαν σφαγεί 28 μεταξύ αυτών ήταν και ο αυστριακός μηχανικός Αλβέρτος Πιρώ.

Σημειώνεται μάλιστα πως οι συνοικίες που κάηκαν ολοσχερώς ήταν : Αγίων Παντελήμονος, Ελεούσης, Βλασίου, Ταξιαρχών, Αποστόλων, Αθανασίου, Νικολάου, Παρασκευής, Βλαχερνών, Γεωργίου, Βαρβάρας, Άντωνίου, Αναργύρων, Ευαγγελιστρίας και Φωτεινής.

Από τους 23 ναούς διασώθηκαν μόνον τρεις και όλα τα χωριά κάηκαν. Όλη η αγορά κάηκε εκτός ενός μικρού τμήματος που κατασβήστηκε. Αλλά και στην Εβραϊκή συνοικία καήκαν 115 περίπου οικίες. Η εβραϊκή σχολή και η συναγωγή ανατινάχτηκαν με δυναμίτη. Από τις τουρκικές οικίες μόνον δύο κάηκαν.

 Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο είναι καταχωρημένο στην εφημερίδα ‘Εμπρός’ της 5ης Ιουλίου 1913. Στο δημοσίευμα σημειώνεται πως έγινε εκδήλωση στο τζαμί Εσκή, όπου είχε μετατραπεί από τους Βουλγάρους σε εκκλησία. Με την απελευθέρωση της πόλης αποδόθηκε πάλι στους μουσουλμάνους, όπου έγινε ειδική εκδήλωση για το σκοπό αυτόν. Στην εκδήλωση παρεβρίσκονταν οι πρόξενοι της Αυστρίας και της Ιταλίας, οι πολεμικοί ανταποκριτές Μαγκρίνι και Φέρμαν ο δήμαρχος των Σερρών Αδήλ Βέης, Έλληνες πρόκριτοι και πολλοί άλλοι. Εκεί ο φρούραρχος της πόλης των Σερρών Μαζαράκης κήρυξε την απελευθέρωση της. 

Είπε συγκεκριμένα ο Φρούραχος: «Εν ονόματι της Α. Μεγαλειότητος του Βασιλέως Κωνσταντίνου και του νικηφόρου στρατού κηρύσσω την απελευθέρωσιν της αγαπητής πόλεως των Σερρών τόσον σκληρώς δοκιμασθείσης υπό βαρβάρου εχθρού. Η ελληνική Κυβέρνησις θα απονείμει τοις πάσι δικαιοσύνην, ουδεμίαν διάκρισιν ποιούσα μεταξύ φυλής, θρησκεύματος, εθνικότητος.»Τις πρώτες μέρες η κατάσταση ήταν δραματική. Ο μητροπολίτης Σερρών με το Φρούραρχο Μαζαράκη έστειλαν τηλεγράφημα σε σύλλογο της Αθήνα με την επωνυμία ‘Επιτροπή Κυριών’ και ζήτησαν ρουχισμό για τις χιλιάδες των αστέγων.

Το τηλεγράφημα έλεγε τα εξής: «Ανάγκη έλθη Σέρρας, επιτροπή κυριών μετά ενδυμάτων, τροφίμων και δια νοσοκομεία»
Όπως πληροφορούμαστε η αποστολή ρουχισμού και τροφίμων από τον πιο πάνω σύλλογο ήταν άμεση.

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 : «ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ» Ή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ;

Ο «ΕΘΝΑΡΧΗΣ» ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΗΘΕΛΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 1967 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΤΟΛΜΟΥΣΕ !



ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΕΣ !


Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία,

Τρίτη 21 Απριλίου 2009

Ποιοι ήθελαν το 1967 εκτροπή και όχι εκλογές ;


Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ

.Παραμένει έως σήμερα, που συμπληρώνονται 42 χρόνια (σήμερα 44) από την 21η Απριλίου 1967, ανοιχτό το ερώτημα: Γιατί ο πολιτικός κόσμος της χώρας δεν κατάφερε να προστατεύσει τη δημοκρατία και να αποτρέψει τη δικτατορία των συνταγματαρχών;

Είχα θέσει το ερώτημα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τελευταίο αρχηγό της ΕΡΕ και πρωθυπουργό της κυβέρνησης που ανέτρεψε η χούντα. Μου απάντησε με ειλικρίνεια: «Εγώ επέμενα να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Σ' αυτήν τη θέση, όμως, ήμουν τραγικά μόνος. Κανείς στο κόμμα δεν ήθελε τις εκλογές. Αλλωστε δεν ήλεγχα το κόμμα. Κορυφαία στελέχη πηγαινοέρχονταν στο Παρίσι και συζητούσαν με τον Κων. Καραμανλή».

Τα όσα μου είπε τον Νοέμβριο του 1973 ο Παναγ. Κανελλόπουλος επιβεβαιώθηκαν αργότερα από κείμενα που περιέχονται στο «Αρχείο» του Κων. Καραμανλή, το οποίο κυκλοφόρησε το 1994 προσφέροντας σημαντικά στοιχεία στην Ιστορία. Υπάρχουν όμως και πολλά που δεν δημοσιεύτηκαν στο «Αρχείο», όπως δεν είδαν το φως της δημοσιότητας και στοιχεία από τους φακέλους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Εγιναν προσπάθειες από ερευνητές και δημοσιογράφους για να αποκαλυφθεί με στοιχεία ο βαθμός συμμετοχής των αμερικανικών υπηρεσιών στην επιβολή της δικτατορίας, οι οποίες και απέδωσαν. Συστηματικό αγώνα έκανε ο δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 1967 διέφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ουάσιγκτον, όπου από την προηγούμενη δημοσιογραφική δουλειά του ανέπτυξε φιλίες και είχε σημαντικές πηγές πληροφοριών.

 

Ανακάλυψε ο Δημητρακόπουλος ότι τον Φεβρουάριο του 1967 ο Κων. Καραμανλής συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον απόστρατο πτέραρχο Λόρις Νόρσταντ, με τον οποίο συζήτησε την ιδέα στρατιωτικής λύσης στην Ελλάδα. Σε συνέντευξή του στον Θ. Γεωργακόπουλο για το περιοδικό «Esquire» (Φεβρουάριος 2003) ο Δημητρακόπουλος είπε: ο Καραμανλής «συνάντησε τον Λόρις Νόρσταντ, ο οποίος επί 7 χρόνια ήταν αρχιστράτηγος των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Ο Καραμανλής τού πρότεινε να εισηγηθεί μια στρατιωτική λύση του ελληνικού προβλήματος, υπό την ηγεσία του ίδιου. Αυτή η πρόταση είχε πολλές συνέπειες, γιατί αφαίρεσε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ τον τελευταίο ηθικό ενδοιασμό που μπορεί να είχε για χούντα στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Καραμανλής, ο αρχηγός της ελληνικής Δεξιάς, τους έλεγε να κάνουν δικτατορία».

Αναφέρεται στο «Αρχείο» (τόμος 6ος, σελ. 257 και επόμ.) ότι ο Κων. Καραμανλής, επιστρέφοντας από ιδιωτικό ταξίδι στις Μπαχάμες, παρέμεινε για μία εβδομάδα στη Νέα Υόρκη (25 Φεβρ. - 4 Μαρτίου 1967), όπου «και είχε σειρά συναντήσεων με προσωπικότητες του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου. Ειδικότερα συναντήθηκε με τον κυβερνήτη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης Νέλσον Ροκφέλερ, τον πτέραρχο Νόρσταντ, παρεκάθησε σε γεύμα το οποίο δόθηκε προς τιμήν του από τον διακεκριμένο δημοσιογράφο Σάυρους Σουλτσμπέργκερ και παραβρέθηκε σε δεξίωση του γενικού προξένου της Ελλάδος Γ. Γκαβά (...)». Δεν αναφέρεται στο σημείωμα τι συζήτησε στη Νέα Υόρκη. Στις προηγούμενες, όμως, και στις επόμενες σελίδες του «Αρχείου» δημοσιεύονται επιστολές που αντήλλαξαν ο Κων. Τσάτσος με τον Κων. Καραμανλή, όπου καθαρά γίνεται λόγος το 1966 και στις αρχές του 1967 για λύση δικτατορίας.

Σε μακρά επιστολή του προς τον Κων. Τσάτσο, ο Κων. Καραμανλής έγραψε στις 10 Μαΐου 1966: «Χωρίς να σχολιάσω τα όσα απερίγραπτα συνέβησαν από τριετίας εις τον τόπον μας και τα οποία αποτελούν σαφή συμπτώματα εθνικής κρίσεως, θα συνεβούλευα εις γενικάς γραμμάς: Να σχηματισθεί κυβέρνησις από ικανά και κατάλληλα διά την περίπτωσιν πρόσωπα, η οποία να εξουσιοδοτηθεί από την Βουλήν ή, της Βουλής αρνουμένης, από τον βασιλέα, όπως ασκούσα εκτάκτους εξουσίας και εντός ευλόγου χρόνου: 1) Προβεί εις τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος (...)». Στη συνέχεια απαριθμούσε τι έπρεπε να κάνει αυτή η κυβέρνηση, πριν οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Απαντώντας στην επιστολή αυτή ο Κων. Τσάτσος σημείωνε («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 219 και επόμ.): «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα: Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα -(λέω ..."γούμεθα", διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμιστούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι' ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».

Στην απάντησή του (στις 26 Οκτωβρίου 1966) ο Κων. Καραμανλής αναφέρει: «Φοβούμαι ότι εις το σημείον που έφτασαν τα πράγματα, δεν αποκλείεται να οδηγηθείτε, χωρίς να το θέλετε, σε κάποιο είδος παρεκτροπής (...). Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ορισμένης πολιτικής παρατάξεως (σ.σ. εννοούσε την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται. Τούτου δοθέντος, θα πρέπει η εκτροπή αυτή να προληφθεί. Ή, αν επιχειρηθεί, να χειραγωγηθεί, τόσον από απόψεως διαδικασίας, όσον και από απόψεως σκοπών, για να μην αποβεί συμφορά στον τόπον. Θα πρέπει, δηλαδή να είναι σχετικώς νομιμότυπος, κάπως ελεγχομένη και να έχει ως σκοπόν την ανασύνταξιν της δημοκρατίας που, για πολλούς λόγους, είναι επισφαλής στον τόπον μας». Και για το ενδεχόμενο επανόδου του, σημείωνε: «Η πείρα μου με έπεισε ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος μας, αν δεν γίνουν βαθειές αλλαγές στην εθνική μας ζωή. Αν γυρίσω χωρίς αυτές ή θα φύγω και πάλι ή θα καταλήξω σε δικτατορία».

Το θέμα της εκτροπής το έθεσε ο Κων. Καραμανλής και στον Δημ. Μπίτσιο, διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο Παρίσι στα μέσα Αυγούστου του 1966. Διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο ο Καραμανλής, ότι αν υπάρξουν εγγυήσεις ότι ο Παπανδρέου θα πολιτευθεί νομιμοφρόνως μετά τας εκλογάς «να προχωρήσετε προς εκλογάς», αλλά «εάν τούτο αποκλείεται, τότε θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ίσως η λύσις της εκτροπής». Ο Κων. Καραμανλής, ωστόσο, απέκρουσε πρόταση του Κωνσταντίνου να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, δηλαδή την ευθύνη εκτροπής. Σε ερώτηση του Δ. Μπίτσιου, ο οποίος τον επισκέφθηκε και πάλι στις 10 Μαρτίου 1967, ποιος «θα ηδύνατο να αναλάβει μίαν τοιαύτην αποστολήν», απάντησε: «Προχείρως θα μπορούσα να υποδείξω τον συνδυασμόν Μαρκεζίνης - Τσακαλώτος, εφ' όσον θα μας έπειθαν ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας παρομοίαν αποστολήν».

Εμεινε μετά την αποστασία του 1965, που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, απροστάτευτη η Δημοκρατία. Το Παλάτι, ο Κων. Καραμανλής, ο κύριος κορμός της Δεξιάς -με εξαίρεση τον Παναγ. Κανελλόπουλο- η Ουάσιγκτον, το παρακράτος, δεν ήθελαν προσφυγή σε εκλογές, αλλά λύση δικτατορίας. Τον βασιλιά με τους στρατηγούς τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Αυτή είναι η αλήθεια και είναι γνωστή. Δεν έχει, λοιπόν, νόημα να μένουν κλειστά τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αλλά και οι φάκελοι της αποστασίας και της δικτατορίας.

vicnet@enet.g

 

Αφιερωμένο σε όλους τους ανιστόρητους ή ενσυνείδητα ψευδομένους πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους και λοιπούς προοδευτικούς φαφλατάδες που μιλούν ακατάσχετα σήμερα για την δήθεν "ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ" και την εδραιωμένη σημερινή δήθεν "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ".

 

ΑΥΤΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

OΚΤΩ ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η ΕΛΛΑΣ ΥΠΟ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ

Ένα πολύπλοκο έγκλημα, που ζητά απλές απαντήσεις.

Οι 8 ερωτήσεις,
που θα πρέπει να απαντήσει ο Πρωθυπουργός,
για να μην κατηγορηθεί για προδοσία.


Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι η υπογραφή του γνωστού μνημονίου και ο ασφυκτικός έλεγχος της πατρίδας μας από το ΔΝΤ μόνο με ξένη κατοχή μπορεί να συγκριθεί.
Στην πραγματικότητα η πατρίδα μας αυτήν τη στιγμή δεν είναι ελεύθερη. Υπάρχει συγκυβέρνηση με τους πιστωτές μας, οι οποίοι στο προσεχές διάστημα και λόγω των υποθηκών μας, θα είναι και επισήμως οι κατακτητές της πατρίδας μας. Η σημερινή κυβέρνηση υπέγραψε σύμφωνο κατοχής όμοιο με αυτό που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Τσολάκογλου με τους Ναζί.

Το ερώτημα, που τίθεται, είναι πολύ απλό. Όλα αυτά προέκυψαν εξαιτίας των λαθών του ελληνικού λαού ή εξαιτίας των λαθών της πολιτικής του ηγεσίας;

Πώς φτάσαμε στην υπογραφή αυτής της ταπεινωτικής και εθνικά καταστροφικής συμφωνίας; Η υποταγή της Ελλάδας στο διεθνές κύκλωμα των τοκογλύφων ήταν αναπόφευκτο γεγονός ή κάποιοι πληρώθηκαν, για να μας οδηγήσουν σ' αυτήν; Από τη στιγμή που στο ΔΝΤ εγκλωβιστήκαμε εξαιτίας της αδυναμίας δανεισμού, πρέπει να γνωρίζουμε πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό. Ρωτάμε ευθέως λοιπόν. Υπήρχε προδοσία, που μας οδήγησε στο ΔΝΤ;

Ο Γιώργος Παπανδρέου τι ακριβώς είναι;
Ηγέτης ελεύθερης χώρας ή νόμιμος διαχειριστής κατασχεθέντος περιουσιακού στοιχείου;

Ανώτατος πολιτικός παράγοντας μιας ελεύθερης χώρας ή μέσος πολιτικός παράγοντας της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης;
Πρωθυπουργός των Ελλήνων ή Εισπράκτορας των Τοκογλύφων;
Για να μην υπάρχουν απορίες πάνω σε τόσο βασικά θέματα, θέτουμε δημοσίως τις παρακάτω απλές ερωτήσεις-προβληματισμούς.

1) Γνώριζε ή δεν γνώριζε την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, όταν "έβλεπε" παντού χρήματα;

(Υπάρχει δήλωση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, με την οποία μας βεβαιώνει ο ίδιος πως ήταν πλήρως ενημερωμένος ο τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης και με τα "ψέματα" εκλεγμένος σημερινός Πρωθυπουργός.)

2) Πότε και γιατί έδωσε την εντολή σε κρατικούς υπαλλήλους να "καταμετρηθεί" και στη συνέχεια να "αποτιμηθεί" η δημόσια περιουσία;

(Πριν ή μετά του προβλήματος της αδυναμίας δανεισμού; Αν την έδωσε μετά τη συνθήκη "συνεργασίας" με το ΔΝΤ, δικαιολογείται υποτίθεται, λόγω της αδυναμίας δανεισμού και την ανάγκη για υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Αν την έδωσε πριν, δεν δικαιολογείται και άρα κάτι γνώριζε, το οποίο αγνοούσαμε εμείς. Αποδεικνύεται εμμέσως με αυτόν τρόπο ότι στην πραγματικότητα μας οδήγησε ο ίδιος στην αδυναμία δανεισμού πολύ πριν υπάρξει τέτοια αδυναμία. Μας οδήγησε ο ίδιος στο ΔΝΤ, πριν μας οδηγήσουν εκεί οι αδυναμίες μας.)

3) Πότε και γιατί δήλωσε για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα θα χάσει ένα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας; Τι γνώριζε και το οποίο όλοι εμείς οι υπόλοιποι αγνοούσαμε;

(Πότε έκανε αυτές τις δηλώσεις; Όταν "έβλεπε" ακόμα χρήματα και άρα πριν καταφύγουμε στο ΔΝΤ ή μετά από αυτό; Έχει σημασία αυτό, γιατί δεν είχε λόγο να το κάνει πριν υπάρξει το πρόβλημα. Δεν είπε κάτι τέτοιο ο Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας, που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση και άρα δεν είχε λόγο να το πει και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Η δήλωσή του ήταν "προφητεία" ή μήπως "γλώσσα λανθάνουσα...", που αποκάλυπτε γνώσεις ύποπτων και μυστικών μεθοδεύσεων;)

4) Γνώριζε ή δεν γνώριζε ότι στην Τράπεζα της Ελλάδας κάποιοι ξεκίνησαν "παιχνίδια" με τα ελληνικά ομόλογα την ημέρα που ο ίδιος "νίκησε" στις εκλογές;

(Υπάρχει σχετική ερώτηση στη Βουλή της Βάσως Παπανδρέου. Πήγαν οι Εισαγγελείς να ελέγξουν τις φοβερές καταγγελίες; Τιμωρήθηκαν κάποιοι υπάλληλοι σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι έκαναν επίτηδες τις εγκληματικές αλλαγές; Εντοπίστηκαν αυτοί, οι οποίοι έπαιξαν με τα ελληνικά ομόλογα; Βρέθηκαν αυτοί, οι οποίοι θησαύρισαν από την ελληνική καταστροφή; Πόσα χρήματα κέρδισαν "ελέω εξουσίας" οι κερδοσκόποι; Γιατί διατηρεί στη θέση του τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας; Μήπως αλληλοεκβιάζονται στα πλαίσια της συνενοχής;)

5) Τι ακριβώς συζήτησε και γιατί συναντήθηκε μυστικά με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της τοκογλυφικής Goldman Sachs;

(Αποκαλύφθηκε στον τύπο η συνάντηση του "Πεντελικού", αλλά όχι και τα όσα ειπώθηκαν σ' αυτήν. Γιατί μπορεί να συναντιέται σε ένα ξενοδοχείο ένας πρωθυπουργός με έναν από τους δανειστές της χώρας μας; Είναι "φίλος" ο Έλληνας πρωθυπουργός με μια εταιρεία, με την οποία το κράτος μπορεί να έχει δικαστικές διαφορές; Είναι "φίλος" ο Έλληνας πρωθυπουργός με αυτήν την εταιρεία, που μας "έφαγε" 300 εκ. Ευρώ, για να "καλύψει" και άρα να "μαγειρέψει" τα δημοσιονομικά μας στοιχεία για 1 δις χρέους; Είναι "φίλος" ο Έλληνας πρωθυπουργός με έναν τοκογλύφο, από αυτούς που "ρήμαξαν" την Ελλάδα;)

6) Γιατί στις αρχές του χρόνου αρνήθηκε να πάρει ομόλογα, όταν του δίνονταν με χαμηλά speads πριν τις ραγδαίες εξελίξεις, που μας οδήγησαν στην αδυναμία δανεισμού;

(Υπάρχουν τα στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι μπορούσαμε να καλύψουμε τις ανάγκες δανεισμού για το κρίσιμο διάστημα. Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να πάρει τα χρήματα που χρειαζόταν, για να "βγάλει" σχεδόν όλη τη χρονιά. Να εξασφαλίσει τα χρήματα με τους όρους που τα έπαιρναν και όλα τα υπόλοιπα κράτη, τα οποία βρίσκονταν στην ίδια περίπου κατάσταση με την Ελλάδα. Να τα εξασφαλίσει χωρίς υποθήκες, μνημόνια και μαζικά εγκλήματα κατά των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Ποιος και γιατί αποφάσισε να γίνει μικρός δανεισμός; Ποιος αξιωματούχος είχε "έμπνευση" ότι προφανώς θα πάνε καλύτερα τα πράγματα, ώστε ο επόμενος δανεισμός να είναι φτηνότερος;)

7) "Φούσκωσε" ή όχι το δημόσιο "έλλειμμα", επιβαρύνοντας ακόμα πιο πολύ την κατάσταση στο θέμα του δανεισμού, σπρώχνοντας στην πραγματικότητα ο ίδιος τη χώρα στην "αγκαλιά" του ΔΝΤ;

(Υπάρχουν καταγγελίες της αντιπολίτευσης, οι οποίες βέβαια γίνονται για μικροκομματικές σκοπιμότητες, αλλά δεν παύουν να περιγράφουν μια αλήθεια. Μια τραγική αλήθεια, εφόσον το "έλλειμμα" του κρατικού προϋπολογισμού ήταν στην πραγματικότητα το "άλλοθι" των κερδοσκόπων, για να μας σπρώξουν στο ΔΝΤ. Στους περισσότερους οικονομικούς δείκτες υπερέχουμε πολλών άλλων κρατών, τα οποία εξακολουθούν και δανείζονται απρόσκοπτα από τις αγορές.)

8) Από πότε συζητούσαν μεταξύ τους τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τη "λύση" του ΔΝΤ;

(Υπάρχει δημόσια δήλωση του υφυπουργού οικονομικών, που μας επιβεβαιώνει ότι κάτι τέτοιοι υπήρχε στο "τραπέζι" των συζητήσεων πολύ πριν τεθεί σε όλους εμάς ως ενδεχόμενο. Κάποιοι κυβερνητικοί το συζητούσαν μεταξύ τους πολύ πριν "αποφασίσει" ο γνωστός "σκληροτράχηλος" Πρωθυπουργός να βάλει το "πιστόλι στο τραπέζι". Πολύ πριν το πάρει —άραγε επίτηδες;— και πυροβολήσει με αυτό τον ελληνικό λαό.)

Αυτά όλα τα "λάθη" και οι "παραλείψεις" του Έλληνα Πρωθυπουργού δεν ήταν αυτά, που μας οδήγησαν στην αδυναμία δανεισμού και από εκεί στην αγκαλιά του ΔΝΤ;

Είναι πλέον σίγουρο ότι στο ΔΝΤ δεν μας οδήγησε η άσχημη οικονομική μας κατάσταση. Δεν μας οδήγησε όπως δεν οδήγησε εκεί την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία μια ανάλογη οικονομική κατάσταση. Στο ΔΝΤ μας οδήγησε ο Παπανδρέου με τα "λάθη" και τις "παραλήψεις" του. Με τα "λάθη", τα οποία έγιναν σε πολύ κατάλληλο χρόνο, για να οδηγήσουν στο ολέθριο αποτέλεσμα. Η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει καθήκον να δει αν πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρχουν τα εισαγωγικά στις έννοιες "λάθος" και "παράληψη", εφόσον μιλάμε για μια τεράστια εθνική καταστροφή;

Αυτά τα "λάθη" δεν μας οδήγησαν στη σημερινή οικονομική "κατοχή" του ΔΝΤ; Μια "κατοχή", την οποία απέφυγαν άλλα κράτη, τα οποία βρίσκονται στην ίδια και χειρότερη με εμάς κατάσταση;
Φέρει ευθύνες ο Πρωθυπουργός γι' αυτήν την "υποθήκευση" της πατρίδας μας;
Φέρει ευθύνες ο Πρωθυπουργός για τη μελλοντική λεηλασία της πατρίδας μας;
Φέρει ευθύνες ο Πρωθυπουργός για τη "δολοφονία" των συνταξιούχων της πατρίδας μας;

Όλα αυτά τα έκανε από βλακεία ή μήπως εκτελούσε πληρωμένο "συμβόλαιο" θανάτου εις βάρος του ελληνικού λαού;

Όταν υπάρχουν απτές και αδιάσειστες αποδείξεις πως γνώριζε την ακριβή οικονομική κατάσταση της χώρας πριν τις εκλογές, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση και με καμία λογική να εξηγηθεί ο προεκλογικός του λόγος. Δεν υπάρχει λογική στο να φέρεται κάποιος "αυτοκτονικά", υποσχόμενος στους πάντες τα πάντα, μόνο και μόνο για να καθίσει για λίγες ημέρες στην πρωθυπουργική "καρέκλα". Άρα; Άρα κάτι άλλο θα είχε στο μυαλό του, διεκδικώντας με αυτόν τον τρόπο την εξουσία. Κάποιο προσωπικό κέρδος θ' αναζητούσε από την εκ των δεδομένων αποτυχημένη πρωθυπουργική θητεία.

Την εκ των δεδομένων αποτυχημένη, εφόσον στηριζόταν σε δεδομένα τα οποία δεν ίσχυαν και άρα ήταν μαθηματικά βέβαιον ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του. Την εις γνώση του μία και μοναδική θητεία, εφόσον ο ίδιος μας ανακοίνωσε ότι θα κάνει ό,τι είναι να κάνει, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν δεν θα ξαναγίνει πρωθυπουργός, πράγμα πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Παπανδρέου γνώριζε το "ύψος" της κατάστασης πριν "βουτήξει" στο "κενό", παρασέρνοντας το ελληνικό κράτος στην καταστροφή.

Πρέπει να δώσει εξηγήσεις, γιατί τα πράγματα, τα οποία είδαμε να συμβαίνουν, είναι και φαίνονται ανεξήγητα. Ποιος θα ρίσκαρε να ξεφτιλισθεί τόσο πολύ για μια τόσο ταπεινωτική και άδοξη πρωθυπουργική θητεία, αν δεν είχε άλλους στόχους στο μυαλό του; Ποιος θα ρίσκαρε να γίνει το πιο μισητό πρόσωπο στην ελληνική κοινωνία για ψήγματα δόξας μέσα από μια "κλεμμένη" νίκη; Ποιος θα έπαιρνε την προσωπική ευθύνη να περάσει ένα τέτοιο "μνημόνιο" εθνικής υποταγής μέσα από τη Βουλή με απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία;

Γιατί να πάρει ένας νέος πρωθυπουργός ένα τόσο τεράστιο προσωπικό ρίσκο για μια κατάσταση, η οποία —σύμφωνα με τα λεγόμενά του— ήταν αναπόφευκτη και άρα θα μπορούσε να τη "μοιραστεί";

Γιατί να πάρει ένας νόμιμα εκλεγμένος πρωθυπουργός την απόφαση να κάνει συνταγματικό έγκλημα, για μια κατάσταση για την οποία δεν ευθύνεται ο ίδιος; Η βλακεία δεν δικαιολογεί τίποτε σ' αυτήν την περίπτωση …ακόμα κι αν αναφερόμαστε στον Giorgo. Άρα τι αναζητούμε; Το προσωπικό κέρδος. Κάτι κέρδισε ο Γιωργάκης από αυτήν την "άδοξη" θητεία του και αυτό το κέρδος μάλλον είναι πολύ μεγάλο. Κάτι κέρδισε η οικογένειά του, για να ρισκάρει το τέλος της "βασιλείας" της στην Ελλάδα με αυτήν τη θητεία. Κάτι πολύ μεγάλο. Δισεκατομμύρια μεγάλο.

Ήταν τυχαίο, που ανακοίνωσε την είσοδό μας στο ΔΝΤ από το Καστελόριζο;

Στην πιο δύσκολη ώρα για τον ελληνικό λαό ποια ήταν η επείγουσα δουλειά του Πρωθυπουργού, ώστε να βρεθεί στο ακριτικό νησί; Γιατί δεν βρισκόταν ο ίδιος ως πρόσωπο ανάμεσα στη μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού και άρα στην Πρωτεύουσα και επέλεξε να βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί ανάμεσα σε λίγους αγαθούς και αδύναμους γέροντες, οι οποίοι από ευγένεια και μόνον θα έσπευδαν να τον χαιρετήσουν;
Στην πιο δύσκολη ώρα για έναν Πρωθυπουργό —και η οποία είναι η ανακοίνωση μιας εθνικής καταστροφής— γιατί επέλεξε ο Παπανδρέου να μην βρίσκεται ανάμεσα στη μεγάλη μάζα των συνεργατών του και επέλεξε τη "μοναξιά" του Καστελόριζου;
Στην πιο επείγουσα και συναισθηματικά φορτισμένη ώρα για έναν πολιτικό ηγέτη, γιατί επέλεξε τη μαγνητοσκοπημένη "κονσέρβα", για να κάνει την ανακοίνωσή του;

Γιατί λοιπόν ο Έλληνας Πρωθυπουργός επέλεξε να κάνει την πιο θλιβερή ανακοίνωση της μεταπολεμικής μας ιστορίας από το Καστελόριζο;

Μήπως φοβόταν τη βίαιη αντίδραση του λαού και ήθελε —μέσω της τεχνολογίας— να εξασφαλίσει χρόνο για την ασφαλή διαφυγή του; Μήπως θυμόταν τον παππού του, που σε ανάλογη —προδοτική και ανθελληνική— κατάσταση έκλαιγε και κρυβόταν στα ξενοδοχεία, για ν' αποφύγει την αντίδραση του ελληνικού λαού; Αυτό φοβήθηκε και ο Γιώργος και δεν ήθελε να επαναληφθεί η ίδια οικογενειακή ιστορία; Μήπως υπήρχε σχέδιο διαφυγής από εκεί; Μήπως την ώρα που "έτρωγε" ο λαός την "κονσέρβα", ο ίδιος και οι συνεργάτες του είχαν επιβιβαστεί σε σκάφη με αναμμένες μηχανές έτοιμα να αποπλεύσουν προς Ανατολάς; Πού θα πήγαινε τελικά; Στην Τουρκία των "φίλων" του ή στο Ισραήλ των "συμπατριωτών" του; Πόση ώρα απέχει το Ισραήλ από το Καστελόριζο με ταχύπλοο;

Υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα; Τους δικαστικούς θα τους βλέπουμε να επεμβαίνουν μόνον όταν απειλούνται οι μισθοί και τα επιδόματά τους; Τώρα δεν πρέπει να επέμβουν, που απειλείται η πατρίδα μας; Τώρα δεν πρέπει να επέμβουν, όταν είναι οφθαλμοφανές ότι υπάρχουν "σκοτεινά" σημεία σε μια πολύ επικίνδυνη εθνική κατάσταση; Δεν χρειάζεται να κάνουν ακραία πράγματα. Να κάνουν αυτά για τα οποία πληρώνονται να κάνουν. Να διερευνήσουν την υπόθεση. Να διερευνήσουν τα αίτια, που οδηγηθήκαμε στην υποταγή στο ΔΝΤ. Δεν είναι δυνατόν σε έναν υπερχρεωμένο δυτικό κόσμο μόνον η Ελλάδα να αντιμετωπίστηκε σαν "Μπανανία". Οδηγηθήκαμε εκεί τυχαία και από λάθη ή μήπως κάποιοι ηγέτες μας, τους οποίους εμπιστευτήκαμε, μας πρόδωσαν και μας οδήγησαν εκεί εκ του πονηρού και βέβαια με το αζημίωτο;

Αυτήν τη στιγμή η πατρίδα μας βρίσκεται στην κυριολεξία υπό ξένη κατοχή και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ξένοι άνθρωποι αποφασίζουν για τις συντάξεις και τους μισθούς των Ελλήνων. Κάποιος τους έφερε όλους αυτούς εδώ και τους έδωσε τέτοια δικαιώματα. Ξένοι άνθρωποι συνάπτουν δάνεια στο όνομα των Ελλήνων και εξοφλούν τοκογλύφους για παράνομες πράξεις. Κάποιος τους έδωσε το δικαίωμα της "υπογραφής", για να δεσμεύουν σε μακροχρόνιες επώδυνες υποχρεώσεις τον ελληνικό λαό. Ξένοι άνθρωποι καταμετρούν, αποτιμούν και διεκδικούν εθνική δημόσια περιουσία. Κάποιος τους έδωσε το νομικό δικαίωμα να το κάνουν αυτό.

Ας καλέσει ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου τον Πρωθυπουργό, για να του ζητήσει εξηγήσεις για το πώς φτάσαμε στην ξένη "κατοχή". Ας τον καλέσει και ας του θέσει τα παραπάνω ερωτήματα, τα οποία "εξηγούν" με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ισχυρίζεται η κυβέρνηση για το πώς φτάσαμε σ' αυτήν την ξένη κατοχή.

Ας του ζητήσει ν' ανοίξει οικειοθελώς τους δικούς του τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά και αυτούς της οικογένειάς του. Μέχρι πότε οι Έλληνες πολιτικοί θ' απολαμβάνουν την απόλυτη ασυλία; Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κλήθηκε για εξηγήσεις στη δικαιοσύνη για μια ασήμαντη Λεβίνσκι. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν πρέπει να κληθεί, όταν υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες για μεγάλα εθνικά εγκλήματα;
Όλα αυτά είναι ερωτήματα, τα οποία πρέπει να απαντηθούν από αυτόν, ο οποίος μπορεί να δώσει απαντήσεις και αυτός είναι μόνον ο Γιωργάκης. Ο ελληνικός λαός θα "περιμένει". Είναι πολύ θυμωμένος με όλους και δεν θα "περιμένει" για πολύ. Ας το γνωρίζουν αυτό όλες οι μορφές εξουσίας, γιατί κανείς δεν είναι αμέτοχος με το μέγα έγκλημα που συντελέστηκε εις βάρος του. Σύντομα θα ξεσπάσει αυτός ο λαός και αλίμονο σ' αυτόν που θα βρεθεί να κάνει το λάθος πράγμα τη λάθος ώρα. Αλίμονο στους "Εφιάλτες" αυτού του λαού.



Τραϊανού Παναγιώτης
Αρχηγός του ΕΑΜ.Β’

Ο «ΕΘΝΑΡΧΗΣ» ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΗΘΕΛΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 1967 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΤΟΛΜΟΥΣΕ !

ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΕΣ !

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 : «ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ» Ή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ;

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία,
Τρίτη 21 Απριλίου 2009






Ποιοι ήθελαν το 1967 εκτροπή και όχι εκλογές ;

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ.
Παραμένει έως σήμερα, που συμπληρώνονται 42 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967, ανοιχτό το ερώτημα: Γιατί ο πολιτικός κόσμος της χώρας δεν κατάφερε να προστατεύσει τη δημοκρατία και να αποτρέψει τη δικτατορία των συνταγματαρχών;
Είχα θέσει το ερώτημα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τελευταίο αρχηγό της ΕΡΕ και πρωθυπουργό της κυβέρνησης που ανέτρεψε η χούντα. Μου απάντησε με ειλικρίνεια: «Εγώ επέμενα να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Σ' αυτήν τη θέση, όμως, ήμουν τραγικά μόνος. Κανείς στο κόμμα δεν ήθελε τις εκλογές. Αλλωστε δεν ήλεγχα το κόμμα. Κορυφαία στελέχη πηγαινοέρχονταν στο Παρίσι και συζητούσαν με τον Κων. Καραμανλή».

Τα όσα μου είπε τον Νοέμβριο του 1973 ο Παναγ. Κανελλόπουλος επιβεβαιώθηκαν αργότερα από κείμενα που περιέχονται στο «Αρχείο» του Κων. Καραμανλή, το οποίο κυκλοφόρησε το 1994 προσφέροντας σημαντικά στοιχεία στην Ιστορία. Υπάρχουν όμως και πολλά που δεν δημοσιεύτηκαν στο «Αρχείο», όπως δεν είδαν το φως της δημοσιότητας και στοιχεία από τους φακέλους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Εγιναν προσπάθειες από ερευνητές και δημοσιογράφους για να αποκαλυφθεί με στοιχεία ο βαθμός συμμετοχής των αμερικανικών υπηρεσιών στην επιβολή της δικτατορίας, οι οποίες και απέδωσαν. Συστηματικό αγώνα έκανε ο δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 1967 διέφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ουάσιγκτον, όπου από την προηγούμενη δημοσιογραφική δουλειά του ανέπτυξε φιλίες και είχε σημαντικές πηγές πληροφοριών.

Ανακάλυψε ο Δημητρακόπουλος ότι τον Φεβρουάριο του 1967 ο Κων. Καραμανλής συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον απόστρατο πτέραρχο Λόρις Νόρσταντ, με τον οποίο συζήτησε την ιδέα στρατιωτικής λύσης στην Ελλάδα. Σε συνέντευξή του στον Θ. Γεωργακόπουλο για το περιοδικό «Esquire» (Φεβρουάριος 2003) ο Δημητρακόπουλος είπε: ο Καραμανλής «συνάντησε τον Λόρις Νόρσταντ, ο οποίος επί 7 χρόνια ήταν αρχιστράτηγος των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Ο Καραμανλής τού πρότεινε να εισηγηθεί μια στρατιωτική λύση του ελληνικού προβλήματος, υπό την ηγεσία του ίδιου. Αυτή η πρόταση είχε πολλές συνέπειες, γιατί αφαίρεσε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ τον τελευταίο ηθικό ενδοιασμό που μπορεί να είχε για χούντα στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Καραμανλής, ο αρχηγός της ελληνικής Δεξιάς, τους έλεγε να κάνουν δικτατορία».Αναφέρεται στο «Αρχείο» (τόμος 6ος, σελ. 257 και επόμ.) ότι ο Κων. Καραμανλής, επιστρέφοντας από ιδιωτικό ταξίδι στις Μπαχάμες, παρέμεινε για μία εβδομάδα στη Νέα Υόρκη (25 Φεβρ. - 4 Μαρτίου 1967), όπου «και είχε σειρά συναντήσεων με προσωπικότητες του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου. Ειδικότερα συναντήθηκε με τον κυβερνήτη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης Νέλσον Ροκφέλερ, τον πτέραρχο Νόρσταντ, παρεκάθησε σε γεύμα το οποίο δόθηκε προς τιμήν του από τον διακεκριμένο δημοσιογράφο Σάυρους Σουλτσμπέργκερ και παραβρέθηκε σε δεξίωση του γενικού προξένου της Ελλάδος Γ. Γκαβά (...)». Δεν αναφέρεται στο σημείωμα τι συζήτησε στη Νέα Υόρκη. Στις προηγούμενες, όμως, και στις επόμενες σελίδες του «Αρχείου» δημοσιεύονται επιστολές που αντήλλαξαν ο Κων. Τσάτσος με τον Κων. Καραμανλή, όπου καθαρά γίνεται λόγος το 1966 και στις αρχές του 1967 για λύση δικτατορίας.

Σε μακρά επιστολή του προς τον Κων. Τσάτσο, ο Κων. Καραμανλής έγραψε στις 10 Μαΐου 1966: «Χωρίς να σχολιάσω τα όσα απερίγραπτα συνέβησαν από τριετίας εις τον τόπον μας και τα οποία αποτελούν σαφή συμπτώματα εθνικής κρίσεως, θα συνεβούλευα εις γενικάς γραμμάς: Να σχηματισθεί κυβέρνησις από ικανά και κατάλληλα διά την περίπτωσιν πρόσωπα, η οποία να εξουσιοδοτηθεί από την Βουλήν ή, της Βουλής αρνουμένης, από τον βασιλέα, όπως ασκούσα εκτάκτους εξουσίας και εντός ευλόγου χρόνου: 1) Προβεί εις τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος (...)». Στη συνέχεια απαριθμούσε τι έπρεπε να κάνει αυτή η κυβέρνηση, πριν οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Απαντώντας στην επιστολή αυτή ο Κων. Τσάτσος σημείωνε («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 219 και επόμ.): «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα: Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα -(λέω ..."γούμεθα", διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμιστούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι' ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».

Στην απάντησή του (στις 26 Οκτωβρίου 1966) ο Κων. Καραμανλής αναφέρει: «Φοβούμαι ότι εις το σημείον που έφτασαν τα πράγματα, δεν αποκλείεται να οδηγηθείτε, χωρίς να το θέλετε, σε κάποιο είδος παρεκτροπής (...). Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ορισμένης πολιτικής παρατάξεως (σ.σ. εννοούσε την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται. Τούτου δοθέντος, θα πρέπει η εκτροπή αυτή να προληφθεί. Ή, αν επιχειρηθεί, να χειραγωγηθεί, τόσον από απόψεως διαδικασίας, όσον και από απόψεως σκοπών, για να μην αποβεί συμφορά στον τόπον. Θα πρέπει, δηλαδή να είναι σχετικώς νομιμότυπος, κάπως ελεγχομένη και να έχει ως σκοπόν την ανασύνταξιν της δημοκρατίας που, για πολλούς λόγους, είναι επισφαλής στον τόπον μας». Και για το ενδεχόμενο επανόδου του, σημείωνε: «Η πείρα μου με έπεισε ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος μας, αν δεν γίνουν βαθειές αλλαγές στην εθνική μας ζωή. Αν γυρίσω χωρίς αυτές ή θα φύγω και πάλι ή θα καταλήξω σε δικτατορία».

Το θέμα της εκτροπής το έθεσε ο Κων. Καραμανλής και στον Δημ. Μπίτσιο, διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο Παρίσι στα μέσα Αυγούστου του 1966. Διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο ο Καραμανλής, ότι αν υπάρξουν εγγυήσεις ότι ο Παπανδρέου θα πολιτευθεί νομιμοφρόνως μετά τας εκλογάς «να προχωρήσετε προς εκλογάς», αλλά «εάν τούτο αποκλείεται, τότε θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ίσως η λύσις της εκτροπής». Ο Κων. Καραμανλής, ωστόσο, απέκρουσε πρόταση του Κωνσταντίνου να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, δηλαδή την ευθύνη εκτροπής. Σε ερώτηση του Δ. Μπίτσιου, ο οποίος τον επισκέφθηκε και πάλι στις 10 Μαρτίου 1967, ποιος «θα ηδύνατο να αναλάβει μίαν τοιαύτην αποστολήν», απάντησε: «Προχείρως θα μπορούσα να υποδείξω τον συνδυασμόν Μαρκεζίνης - Τσακαλώτος, εφ' όσον θα μας έπειθαν ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας παρομοίαν αποστολήν».Εμεινε μετά την αποστασία του 1965, που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, απροστάτευτη η Δημοκρατία. Το Παλάτι, ο Κων. Καραμανλής, ο κύριος κορμός της Δεξιάς -με εξαίρεση τον Παναγ. Κανελλόπουλο- η Ουάσιγκτον, το παρακράτος, δεν ήθελαν προσφυγή σε εκλογές, αλλά λύση δικτατορίας. Τον βασιλιά με τους στρατηγούς τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Αυτή είναι η αλήθεια και είναι γνωστή. Δεν έχει, λοιπόν, νόημα να μένουν κλειστά τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αλλά και οι φάκελοι της αποστασίας και της δικτατορίας.

vicnet@enet.g
Αφιερωμένο σε όλους τους ανιστόρητους ή ενσυνείδητα ψευδομένους πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους και λοιπούς προοδευτικούς φαφλατάδες που μιλούν ακατάσχετα σήμερα για την δήθεν "ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ" και την εδραιωμένη σημερινή δήθεν "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ".

ΑΥΤΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

«Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞΙ» : Η «ΑΝΑΨΗΛΑΦΗΣΗ» ΤΗΣ ΟΛΕΘΡΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ;

Αναψηλάφηση της “δίκης των έξι”
Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 12/11/09 •

Στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου θα συζητηθεί την Πέμπτη 12/11/2009 η αναψηλάφηση της “Δίκης των έξι” που εκτελέστηκαν με απόφαση εκτάκτου στρατοδικείου και με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, λόγω της μικρασιατικής καταστροφής. Στο Ανώτατο Δικαστήριο προσέφυγαν οι απόγονοι των έξι με πρωτοβουλία του εγγονού του Πρωτοπαπαδάκη.

Όπως είναι γνωστό, τρείς πρωθυπουργοί, δύο υπουργοί και ένας στρατηγός εκτελέστηκαν στην περίφημη δίκη των έξη.

Το θέμα παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον απο πολλές πλευρές. Τι έχουν να υποστηρίξουν οι απόγονοι που θα είναι υπέρ των εκτελεσθέντων; Σε τι θα επιμείνει η άλλη πλευρά η οποία βασίζεται και στα ιστορικά στοιχεία; Ποιό ήταν το πολιτικό κλίμα της εποχής; Τι διδάγματα συνάγονται για σήμερα; Μπορεί μια δικαστική απόφαση να οδηγήσει σε ενδεχόμενη αναθεώρηση της ιστορίας; Μπορεί να γίνει αναψηλάφηση της δίκης μετά απο τόσο χρόνια;

Ακόμη και αν δεν μπορεί να γίνει αναψηλάφηση μήπως, αν υπάρχουν καινούρια στοιχεία, πρέπει να εξετάσουμε και πάλι τα ιστορικά γεγονότα;

Μπορούμε να δούμε με ψύχραιμη ματιά σήμερα τη μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη ο ελληνισμός στη νεότερη εποχή;

http://www.anixneuseis.gr/?p=4714&cpage=2

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ : MIA ΣΤΡΕΒΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τι προσφέρει ο εορτασμός του Πολυτεχνείου;

Ένας μύθος, που συνεχίζει να συντηρείται έντεχνα απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα και πάνω κάτω αυτό μαθαίνουν σήμερα τα Ελληνόπουλα, είναι ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου έριξε την Χούντα. Φυσικά, η Χούντα δεν έπεσε απ’ τους φοιτητές (έπεσε μόνο ο Παπαδόπουλος, τον οποίο ανέτρεψε ο επίσης δικτάτορας Ιωαννίδης), αλλά κατέρρευσε σχεδόν μόνη της με τα γεγονότα της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ηρεμία επικρατούσε παντού λόγω του στρατιωτικού νόμου και στις 25 του μηνός γίνεται νέο στρατιωτικό κίνημα που ρίχνει τον Παπαδόπουλο και φέρνει στην εξουσία τον ταξίαρχο Ιωαννίδη. Συνεπώς η κατάληψη του Πολυτεχνείου ουδεμία επίδραση δεν είχε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας, αντίθετα έφερε μια πιο σκληρή δικτατορική διακυβέρνηση.
Κάθε καθεστώς χρειάζεται έναν ιδρυτικό μύθο, ένα ιδεολόγημα, ώστε να διαιωνίζει την πολιτική του κυριαρχία.
Η Β΄ Ελληνική Δημοκρατία είχε ως ιδεολόγημα τη συντριβή του κομμουνισμού, αντίληψη στην οποία συμμετείχαν το Κέντρο και η Δεξιά, δηλαδή το 80% του πολιτικού σώματος. Το ιδεολόγημα αυτό, χρήσιμο επί πολλές δεκαετίες, αποτελούσε αυτονόητη επιλογή για ένα κράτος ενταγμένο στο δυτικό στρατόπεδο, το οποίο περιβαλλόταν από εχθρικά κράτη με κομουνιστικό καθεστώς και εδαφικές διεκδικήσεις.
Η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία έχει ως ιδεολόγημα το Πολυτεχνείο, καθώς το πολιτικό σώμα και η καθεστωτική διανόηση μετακινήθηκαν εμφανώς προς τα αριστερά μετά το 1974, εξέλιξη που εξακολουθεί και σήμερα.

Η ανύπαρκτη νεκρή Ηλένια Ασημακοπούλου, η οποία, όπως αναφέρθηκε, αποδείχθηκε μοντέλο σε διαφήμιση σαμπουάν, οι φημολογίες για το «τανκ που πάτησε τα παιδιά», οι ανασκαφές στο νεκροταφείο Ζωγράφου, ώστε να εντοπιστούν οι «εκατοντάδες νεκροί», η απότιση λουλουδιών στο κεφάλι του ιστορικού Σβορώνου, από παιδιά που νομίζουν ότι είναι μνημείο του Πολυτεχνείου, η βαμμένη «ματωμένη» σημαία που γίνεται αντικείμενο περιφοράς κάθε χρόνο, οι αναφορές στους «εκατοντάδες ή δεκάδες νεκρούς», η εθιμοτυπική πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, όλα αποτελούν τελετουργικές εκδηλώσεις της καθεστωτικής ιδεολογίας, η οποία κρατάει την Ελλάδα δέσμια ενός παρωχημένου και εν πολλοίς κατασκευασμένου παρελθόντος.

Η στήλη στον χώρο του Πολυτεχνείου, αφορά τους νεκρούς φοιτητές κατά την Κατοχή (1941-44) και όχι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και η οποία ανεγέρθηκε το 1988 ελλείψει νεκρών φοιτητών στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Στην μαρμάρινη πλάκα έχουν αναγραφεί δεκαοκτώ ονόματα με την μισοσβησμένη, πλην όμως αναγνώσιμη, διευκρινιστική περιγραφή, «Φοιτητές που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944». Δηλαδή ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων, στον αποκαλούμενο «ιερό χώρο » θυσίας, της λογικής και της αλήθειας μάλλον ή φανταστικών νεκρών αγωνιστών, επιστρατεύθησαν οι φοιτητές του 1941-1944!

Όπως είναι γνωστό, η Χούντα είχε παραδώσει την εξουσία από την 8η Οκτωβρίου 1973, όταν είχε αναλάβει η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, στις 10 Φεβρουαρίου του 1974. Ή εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε 16-18 Νοεμβρίου 1973, όταν ή «Χούντα» είχε παραδώσει την εξουσία. Εναντίον ποιας Χούντας εορτάζουμε την εξέγερση; Άλλο ένα ανακριβές αιτιολογικό εορτασμού.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ Υπουργός Εθνικής Αμύνης, δηλώνει στο περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10η Μαΐου 1979:

Το Πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική θαρραλέα δημοκρατική εκδήλωση της νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, κατά την τακτική που δίδαξε ο Λένιν, υπερφαλαγγίστηκε από το ΚΚΕ και τα συνθήματα από συνθήματα Δημοκρατίας έγιναν συνθήματα κομμουνισμού.

Το Πολυτεχνείο όχι μόνο δε έριξε την Δικτατορία αλλά τη δυνάμωσε.Γιατί αυτό ήταν το έναυσμα που ώθησε πολλούς νέους αξιωματικούς λίγο πολύ απογοητευμένους από την δικτατορία, να συσπειρωθούν γύρω από τον Ιωαννίδη που ετοίμαζε συνωμοσία αλλά δεν μπορούσε να την κάνει πράξη. Και έτσι επιβλήθηκε μια χειρότερη δικτατορία…

Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το κτύπημα. Αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω οι είναι αλήθεια. Δεν είμαι διατεθειμένος λόγω επιμόνου συνθηματολογίας, λόγω ανύπαρκτων «πολυαρίθμων νεκρών», να βοηθήσω και εγώ στην θεσμοποίηση μια ψεύτικης ιστορίας…

Εξ ίσου αποκαλυπτικός ο αείμνηστος Κ. Τσάτσος (Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του «Λογοδοσία μιας ζωής» όπου γράφει:

Όταν έγινε το Πολυτεχνείο, ούτε πήγα επί τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλόνιζαν την δικτατορία και ότι όπως στα χρόνια της κατοχής, υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις επικίνδυνες για το μέλλον.
Έχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνήργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα 5-6 παιδιά που σκοτώθησαν έξω και μακριά, διότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς. Η σκληρότερη δικτατορία που ακολούθησε, θα διαρκούσε πού ακόμη, αν δεν την έριχνε η εγκληματική ηλιθιότητα της αποπείρας κατά του Μακαρίου…

Τι, λοιπόν, εορτάζουμε στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Αν εξετάσει κάποιος τα συνθήματα και τα πανό, τα οποία αναρτώνται σε κάθε επέτειο στα χώρο του Πολυτεχνείου, θα αντιληφθεί ότι μόνο ιδανικά για την νεολαία δεν εκφράζουν. Κυριαρχούν πάντα αναρχικά και κομμουνιστικά συνθήματα και λάβαρα. Αυτά είναι τα ιδανικά του Πολυτεχνείου; Τα «κάτω» και τα «έξω» αποτελούν τις επιδιώξεις της νέας γενεάς; Ο αναρχισμός και οι απαιτήσεις είναι ο αντικειμενικός σκοπός της νεολαίας; Δεν αρμόζει μια τέτοια συμπεριφορά σε ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Αν θέλαμε να καθιερώσουμε μα μέρα εορτασμού της Αναρχίας, δεν είναι η καταλληλότερα ή επέτειος του Πολυτεχνείου, θα μπορούσε να βρεθεί κάποια άλλη, ώστε να μη σπιλώνονται οι όποιοι αγνοί αγωνιστές.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ"

ΠΑΝΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ


Στο βιβλίο («Μαρτυρία απ’ το ματωμένο φοιτητικό κίνημα 1967-1974». σ. 156-157) του φοιτητή και μετέπειτα βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Λουκά Θ. Αποστολίδη, παρουσιάζεται ένας ακόμα κατάλογος με νεκρούς, σύνολο: 60 και 2 αγνοούμενοι. (Ο πίνακας των νεκρών αυτών δόθηκε στο Λονδίνο από την «Κίνηση για την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα).

Ένας άλλος κατάλογος νεκρών (κι απ’ τους πιο περίφημους μάλιστα), ήταν αυτός του Μπάμπη Γεωργούλα, στελέχους της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» (ΚΚΕ).
Ο Γεωργούλας αναφέρει 77 ονόματα νεκρών:
1. Αναγνωστόπουλος Νίκος
2. Αντάρογλου
3. Αργυρίου
4. Ασημακοπούλου
5. Βυθούλκας
6. Βρυώνης Απόστολος
7. Γερακίδης Γεώργιος
8. Γελιάλης Μ.
9. Γιαννόπουλος Γεώργ.
10. Γρέλος Γιάννης
11. Δαζαβίδης Ι.
12. Δεστήρης
13. Δημητρίου Α.
14. Δημόπουλος Αντρέας
15. Διαμαντάκη Μαρία
16. Τόρις Μαργκρέττε
17. Έγκελον Γκούλια
18. Ευαγγελινός Γιάννης
19. Ηλιόπουλος
20. Θεοδώρου Δημ.
21. Ιωαννίδης
22. Ιωάννου Καίτη
23. Κάγκος Γιάννης
24. Κάππος Γ.
25. Καράκας Μπαλσάν
26. Καραγεώργης Στέλιος
27. Καραγεωργίου Αντρ.
28. Καραμάνης Μάρκος
29. Κομνηνός Διομήδης
30. Κουμούλος Γιάννης
31. Κούμπος
32. Κοντομάρης
33. Κουτουμάρης Σπ.
34. Κανιωτάκης
35. Κόκκινος Δημ.
36. Κρητικάκη
37. Κυριακόπουλος Δημ.
38. Καρδίκας
39. Λαζαρίδης
40. Λαζαριώτης Παν.
41. Μαλικάκης
42. Μαζαράκης
43. Ματζώρος
44. Μανωλόπουλος
45. Μαρκουλής Νίκος
46. Μπεκιάρη Βασιλική
47. Μυρογιάννης Μιχάλης
48. Μέξης
49. Μικρώνης Κώστας
50. Μιχαηλίδης
51. Μπέτσας
52. Μπότης
53. Μώμος Στέλιος
54. Παντελεάκης Κυρ.
55. Παπαγεωργίου Χρ.
56. Παμέπης
57. Παπαροδόπουλος Χ.
58. Παπαδόπουλος Χαρ.
59. Πολυζωίδης Γ.
60. Παλέμος Β.
61. Σπαρτίδης Αλ.
62. Σαμούρης Γεώργιος
63. Σορμαλής
64. Σάζιος Ε.
65. Σχίζας
66. Σταυροπούλου
67. Ταϊνης
68. Τουρίλ Έκλέκ
69. Τσιγκούνης
70. Τουλούπας Δημήτριος (λοχίας πού αρνήθηκε να πυροβολήσει εναντίον των φοιτητών και σκοτώθηκε επί τόπου από ίλαρχο)
71. Φαμέλλος Βασ.
72. Φιλίνης Ιωάννης
73. Χανιωτάκης
74. Χρηστακέα Μαρία
75. Χαραλαμπίδης Νικ.
76. Χαλκιαδάκης
77. Ψαρά Ελένη

Ο κατάλογος αυτός καθίσταται άμεσα αναξιόπιστος, καθώς στον αριθμό 4, αναγράφεται το όνομα της νεκρής «μαϊμού» Ηλένιας Ασημακοπούλου (λεπτομέρειες παρακάτω).

Βεβαίως και δυστυχώς υπάρχουν νεκροί των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973.
Ο αριθμός τους κυμαίνεται μεταξύ 23 και 12. Όμως όλοι σκοτώθησαν έξω και μακριά από το Πολυτεχνείο, όπως διαπιστώθηκε και επιβεβαιώθηκε από το υπ’ αριθμόν 677/1975 παραπεμπτικό βούλευμα και την υπ’ αριθμόν 723/1975 απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το πιο αξιοσημείωτο περιστατικό που συνέβη εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, ήταν ο σοβαρός τραυματισμός μιας φοιτήτριας, της Πέπης Ρηγοπούλου, μετέπειτα καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όταν μια κολόνα καταπλάκωσε τα πόδια της (αναφέρεται παρακάτω, στην συνέντευξη του χειριστή του τανκ, που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, Ανδρέα Σκευοφύλακα).

Προηγουμένως, η τότε κυβέρνηση της ΝΔ είχε αναθέσει στον εισαγγελέα Τσεβά να βρει επί τέλους πόσοι πεθάναν την ημέρα εκείνη. Ο Τσεβάς ψάχνει και βρίσκει ΜΟΝΟ 15 ονόματα.
Προσθέτει όμως στο πόρισμα του και άλλους τρεις που πέθαναν αργότερα, ενώ αναφέρει και έμμεσες μαρτυρίες.

Επισήμως ανακοινωθέντες νεκροί, σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα Τσεβά, είναι οι ακόλουθοι:
1. Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθι του Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15′ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2. Βασίλειος Παναγιώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως περί ώρα 22.30′ της 16.11.73, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3. Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30′ της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.

4. Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11.1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 137).

5. Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6. Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7. Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00′ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

8. Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετών 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9. Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώρα 12.30′ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10. Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15′ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11. Νικόλαος Πέτρου Μαρκουλής, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00′της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12. Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00′της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13. Ανδρέας Στεργίου Κουμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε την 30.1.1974.

14. Μιχαήλ Δημήτριου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30′ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15. Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετραυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.

Σε σχέση με τους υποτιθέμενους νεκρούς, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, κατατοπιστικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το πόρισμα (το οποίο παρατίθεται ολόκληρο στην συνέχεια του άρθρου) και στο οποίο δεν γίνεται λόγος για κάτι τέτοιο:

…Και εις το αγωνιώδες ερώτημα περί του εάν συνεθλίβησαν ή ετραυματίσθησαν άνθρωποι εκ της εισόδου του άρματος διάφορα και αντίθετα προέκυψαν εκ της ερεύνης στοιχεία. Οι παριστάμενοι τότε επικεφαλής των δυνάμεων, στρατιωτικών και αστυνομικών, αρνητικήν, μετά κατηγορηματικότητος μάλιστα, δίδουν εις το ερώτημα τούτο απάντησιν (οράτε καταθέσεις), έτερος όμως αυτόπτης, δημοσιογράφος αυτός, καταθέτει τα εξής:
«Προσποιούμενος τον αδιάφορον ρώτησα έναν αστυνομικόν: Τι έγινε; Πατήσαμε πολλούς; Μου απήντησε: Δεν βαριέσει μόνον δύο – τρεις αλήτες».
Και εις έτερον σημείον της καταθέσεως του προσθέτει: «Καθώς προχωρούσα σαστισμένος, λίγο έλειψε να σκοντάψω πάνω σε ένα σώμα που ήταν πεσμένο δίπλα από την Μερσεντές. Δύο μέτρα πιο πέρα ήταν πεσμένος άλλος ένας φοιτητής» (Κατάθεσις υπ’ αριθ. 218 και 81 και 82).

Αι τελευταίοι αύται καταθέσεις έχουν βεβαίως υπέρ αυτών την λογικότητα των πραγμάτων, όταν ληφθή υπ’ όψιν, ότι το άρμα εκινήθη αιφνιδίως και μετά δυνάμεως, καθ’ ον χρόνον συνεχίζοντα αι διαπραγματεύσεις και πλήθος σπουδαστών ευρίσκοντο επί των κιγκλιδωμάτων ή όπισθεν αυτών και εν επαφή σχεδόν προς την πύλην. Παραμένει, όμως, μόνον λίαν πιθανή και ανεπιβεβαίωτος…

…Περί πάντων τούτων, όμως, αναλυτικώτερον, ως ακολούθως, αφού προηγουμένως τονισθεί ότι ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον (οράτε υπ’ αριθμ. 33437 /11.10.74 έγγραφον της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου προς υμάς).

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – Ένας «πολύτιμος» μύθος…

NA ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΟΤΙ " Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ" ΕΡΡΙΞΕ "ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ"

Στις αρχές του 1973 το χάσμα μεταξύ κράτους και φοιτητών μεγαλώνει, ενώ η κόντρα μεταξύ τους εντείνεται. Η Χούντα των Συνταγματαρχών στην προσπάθεια της να περιορίσει τους φοιτητές βάζει σε εφαρμογή το διάταγμα 1347, που επιτρέπει την άρση της αναβολής στράτευσης για τους φοιτητές που απέχουν από τα μαθήματα ή προτρέπουν συναδέλφους τους σε αποχή.

Ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά.

Η φοιτητική ανησυχία αρχίζει να μεγαλώνει και στις 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιούνται στο κτίριο της Νομικής φοιτητικές συνελεύσεις, με κύριο αίτημα την κατάργηση του μέτρου της στράτευσης, ενώ στις 14 Μαρτίου ακολουθεί και δεύτερη. Σημαντικό ρόλο στην κλιμάκωση της κατάστασης είχε και το μνημόσυνο του «Γέρου της Δημοκρατίας», Γεωργίου Παπανδρέου. Όλα έδειχναν ότι κάτι θα συνέβαινε και τελικά αποδείχτηκε αληθές.

14 Νοεμβρίου 1973. Χιλιάδες φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί από το πρωί στο κτήριο της Νομικής Σχολής και ετοιμάζονται να κάνουν συνέλευση. Στο τέλος της συνέλευσης πραγματοποιούν πορεία στην οδό Σόλωνος και Πατησίων. Το απόγευμα και ενώ οι φοιτητές παραμένουν στο Πολυτεχνείο, ο αστυνομικός διευθυντής Δασκαλόπουλος και ο εισαγγελέας Σαμήτας διατάζουν τους φοιτητές να διαλυθούν. Οι φοιτητές βρίσκονται σε δίλημμα. Δημιουργείται συντονιστική επιτροπή η οποία και αποφασίζει στις 8.30 μ.μ. την κατάληψη του Πολυτεχνείου.Σύνθημά τους: ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.
Ώρα 7 μ.μ. από 1500 φοιτητές πάρθηκε η απόφαση «να μείνουμε απόψε στο Πολυτεχνείο».Συγκροτείται Συντονιστική Επιτροπή απ΄ όλες τις σχολές και επιβάλλει έλεγχο σε ανεύθυνα συνθήματα και μεταδίδει τα δικά της από μεγάφωνα και το μικρό πομπό, αλλά και συγκεντρώνει τρόφιμα, φάρμακα κλπ.Γύρω στο Πολυτεχνείο και χιλιάδες αδούλωτοι Έλληνες τούς συμπαραστέκονται.Ο Παπαδόπουλος παραμένει μάλλον ψύχραιμος. Σύμφωνα με την μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 2 στην κυβέρνηση των Συνταγματαρχών, Στυλιανού Παττακού, σχολίασε τις κινητοποιήσεις των φοιτητών με την φράση «Άσ’ τα παιδιά να κλάνουνε…».
15 Νοεμβρίου 1973.Γέμισαν τα κτίρια του Πολυτεχνείου και το προαύλιο από φοιτητές και απέξω δεκάδες χιλιάδες λαού και μαθητών, που έρχονται κατευθείαν από τα σχολεία τους, φέρνοντας στους ελεύθερους και μαχητικούς φοιτητές όλο και περισσότερα τρόφιμα, φάρμακα κλπ.
Εκλέγεται Συντονιστική Επιτροπή που συμμετέχουν και δυο εργάτες, και σε ανακοίνωση της λέει: η εκδήλωση του Πολυτεχνείου είναι αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική.Λειτουργεί νέος πομπός, που τώρα ακούγεται σ’ όλη την Αττική. Υπερηφάνεια και συγκίνηση κατέχει όλους τους Έλληνες που τ’ ακούνε:«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό…Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…». Η τότε άγνωστη φωνή ανήκει στην μετέπειτα πολιτικό της αριστεράς, Μαρία Δαμανάκη.Στη Θεσσαλονίκη και Πάτρα οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα Πανεπιστημιακά κτίρια. Οι αγρότες από τα Μέγαρα ξεκινούν για την Αθήνα. Στο Αιγάλεω γίνονται επαναστατικές εκδηλώσεις και ακολουθούν τέτοιες στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Όλη η Ελλάδα συμπαρίσταται στους ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές.
16 Νοεμβρίου 1973.Χιλιάδες άνθρωποι είναι γύρω από το Πολυτεχνείο και βροντοφωνάζουν με τους ελεύθερους φοιτητές «Κάτω η χούντα, η χούντα θα πέσει απ’ το λαό».

Ώρα 7 και μισή μ.μ.Ο δικτάτορας δίνει διαταγή να χτυπηθεί πρώτα η λαοθάλασσα, που είναι γύρω στο Πολυτεχνείο. Δακρυγόνα πέφτουν συνεχώς και κάνουν αφόρητη την ατμόσφαιρα. Ο λαός ανάβει φωτιές και τα εξουδετερώνει. Τώρα σφυρίζουν σφαίρες και οι πρώτοι νεκροί πέφτουν μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Ο λαός στήνει οδοφράγματα, δεν υποχωρεί, παλεύει άοπλος, παραμένει στη θέση του.Ώρα 12 τη νύχτα μπαίνει στην Αθήνα στρατός και τανκ και καταλαμβάνουν επίκαιρες θέσεις.

17 Νοεμβρίου 1973, ώρα 2 πρωινή.Τα τανκ πλησιάζουν το Πολυτεχνείο. Εκείνη τη νύχτα ένας νεαρός ονόματι Κωνσταντίνος Λαλιώτης και μετέπειτα υπουργός του ΠΑΣΟΚ, μπαίνει μπροστά στο άρμα και καθυστερεί την εισβολή του στο εκπαιδευτικό συγκρότημα.

«Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, ελάτε μαζί μας» φωνάζει ο μετέπειτα δημοσιογράφος του Έθνους, τραπεζικός υπάλληλος και παραγωγός εκπομπών, Δημήτρης Παπαχρήστος και συνεχίζει με την απαγγελία του εθνικού ύμνου.

Ώρα 2:58 πρωινή.Το τανκ γκρεμίζει τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου. Στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Οι φοιτητές προσπαθούν να φύγουν, αλλά δέχονται άγριες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προστατεύουν και βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν. Πολλοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ε.Σ.Α όπου βασανίζονται φρικτά.Οι οδομαχίες συνεχίζονται γύρω από το Πολυτεχνείο μέχρι το πρωί.Ώρα 11 π.μ. επαναφέρεται στρατιωτικός νόμος.
Το τέλος της δικτατορίας, θα επέλθει μερικούς μήνες αργότερα με τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου.Στο μεταξύ όμως διάστημα, καθώς και στην συνέχεια, γεννιέται ένα θέμα που στην μακρόχρονη πορεία του, παίρνει διαστάσεις αστικού μύθου: «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου».
Ο ρόλος του Λαλιώτη και η συνέντευξη του υπίλαρχου Γουνελά.

Καλό θα είναι εδώ να θυμίσουμε ότι ουσιαστικά η πολιτική καριέρα του Λαλιώτη, που αναφέρθηκε πιο πάνω, ξεκίνησε με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 όταν σαν μέλος τότε της επιτροπής των φοιτητών ήταν εκείνος που υπέδειξε στον επί κεφαλής των τεθωρακισμένων αρμάτων υπίλαρχο Μιχάλη Γουνελά «να πέσει η πύλη και να εγγυηθούν οι στρατιώτες την ομαλή έξοδο των φοιτητών από το χώρο του Πολυτεχνείου τους οποίους φοιτητές είχαν εγκλωβίσει μέσα σ’ αυτό και παρά τη θέληση τους να παραμείνουν εκεί διάφορα εξωφοιτητικά στοιχεία τα οποία είχαν εισέλθει παράνομα».

Αυτά -τα πασίγνωστα- τα είπε και σε συνέντευξη που έδωσε στην ΕΡΤ ο επικεφαλής του πληρώματος του περιβόητου άρματος, που γκρέμισε την Πύλη.
Τη συνέντευξη την πήρε το 1984 από τον Υπίλαρχο (του 73) Μιχ. Γουνελά η ΕΡΤ, η οποία όμως δεν μετέδωσε.

Η πλήρης συνέντευξη του Γουνελά -του είχαν πάρει και άλλη την οποία, επίσης, δεν μετέδωσαν!- είναι η παρακάτω:

ΕΡ.: Πέρασαν δέκα χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Είσασταν ο αξιωματικός που οδήγησε το άρμα στην πύλη του Πολυτεχνείου. Τι έχετε να πείτε σήμερα;
ΑΠ.: Ομολογώ πως ήθελα να μιλήσω, γιατί επί 10 χρόνια τώρα, ακούγεται πάντα η άλλη πλευρά. Και θα ήθελα να μιλήσω για 2 λόγους: Και προσωπικά, επειδή πρέπει να διασαφηνίσω ορισμένα σημεία σχετικά με το ρόλο μου σε όλη αυτή την υπόθεση, που λέγεται Πολυτεχνείο, αλλά και εκ μέρους των συναδέλφων εκείνων που βρέθηκαν εκείνη τη συγκεκριμένη νύχτα σε εκείνο το συγκεκριμένο χώρο, χωρίς βέβαια να τους εκπροσωπώ. Πιστεύω να μην έχουν αντίρρηση. Όσα έχουν λεχθεί μας αδικούν. Μας παρουσιάζουν σαν εγκληματίες, σαν ανθρώπους που δεν έχουν ηθικές αναστολές. Σαν τέλος πάντων, ανθρώπους που μόλις τους βγάλεις από τα στρατόπεδα πρέπει να τους κρατάς για να μην σκοτώνουν, κακοποιήσουν ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο να κάνουν.
ΕΡ.: Ποιος ήταν ο δικός σας ρόλος, λοιπόν;
ΑΠ.: Όπως ξέρετε, τ’ όνομα μου σχετίζεται με την κατάρριψη της πύλης του Πολυτεχνείου. Και η Πύλη είναι ένα από τα σημεία εκείνα που έχει συμπυκνωθεί όλη η εκμετάλλευση. Διότι δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που να πιστεύει ότι δεν υπάρχει εκμετάλλευση σε όλη αυτή την υπόθεση. Η πύλη προσφέρεται για να γίνει σύμβολο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός συμβόλου. Παρ’ όλα τα χαρακτηριστικά ενός συμβόλου. Παρ’ όλα ταύτα, όμως, εις την πύλη δεν υπήρξε ουδείς νεκρός όπως και σε ολόκληρο το χώρο του Πολυτεχνείο, πέραν του τραυματισμού της Ρηγόπουλου ο οποίος είναι και γνωστός. Ο τραυματισμός αυτός έγινε εξ αμελείας και δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθεί. Η Ρηγόπουλου έπεσε σε μια απόσταση γύρω στα 15 μετρά.
ΕΡ.: Ανεξάρτητα από αυτό, ποιος ήταν ο δικός σας ρόλος;
ΑΠ.: Ο ρόλος ο δικός μας, ήταν ρόλος διαιτητού. Εμείς κατεβήκαμε – και αυτό είχε γίνει συνείδηση απ’ όλους τους συναδέλφους που ήταν διοικητές τμημάτων – στο χώρο, για να παρέχουμε εγγυήσεις, σχετικά με την ζωή και την ασφάλεια, μεταξύ των φοιτητών και της Αστυνομίας.
ΕΡ.: Αυτό, ποιος το είχε ζητήσει;
ΑΠ.: Δεν ξέρω. Νομίζω οι φοιτητές. Ζητάγανε ορισμένες εγγυήσεις. Σχετικά με την ανάγκη να εκκενωθεί το Πολυτεχνείο δεν υπήρχε καμία αμφισβήτηση. Και η μια πλευρά και η άλλη, το ήθελε. Με τη διαφορά ότι οι φοιτητές είχαν ζητήσει να αποχωρήσουν το πρωί. Όμως, εγώ πιστεύω ότι η ατμόσφαιρα ήταν ήδη φορτισμένη και έπρεπε κάτι να γίνει.
ΕΡ.: Ποιες ήταν οι δικές σας εντολές και πόσο κατοχυρωμένος ήσασταν συνταγματικά;
ΑΠ.: Συνταγματικά πιστεύω ότι ήμασταν κατοχυρωμένοι, αλλά ανεξάρτητα από αυτό εγώ, δεν στέκομαι εδώ. Μπήκα στο Πολυτεχνείο, γιατί πίστευα ότι ο Πολυτεχνείο έπρεπε να εκκενωθεί σύντομα. Γιατί αν δεν συνέβαινε αυτό, οι καταστάσεις που θα επακολουθούσαν θα ήταν χειρότερες και οι νεκροί πολύ περισσότεροι.ΕΡ.: Κύριε Γουνελά, δώστε μας μία εικόνα εκείνης της νύχτας μπροστά από την πύλη του Πολυτεχνείου, όπως την είδατε εσείς.
ΑΠ.: Οι φοιτητές μιλούσαν και διαπραγματευόντουσαν ελεύθερα με τους αστυνομικούς, χωρίς να υπάρχει κανένας ψυχολογικός καταναγκασμός.
ΕΡ.: Το ότι βρίσκονταν πίσω από το άρμα δεν νομίζετε ότι ήταν αρκετό;
ΑΠ.: Δεν το νομίζω. Διότι εκείνη τη στιγμή το άρμα δεν ήταν ακριβώς στην πύλη.
ΕΡ.: Πότε φέρατε το άρμα στην πύλη;
ΑΠ.: Όταν απεφασίσθει ότι η διάνοιξη θα γινόταν με το άρμα, εγώ μεν έφερα το άρμα στην πύλη και ο Λαλιώτης ή ο Σταμέλος ειδοποιούσαν με τον τηλεβόα, να απομακρυνθούν από την πύλη διότι η πύλη θα έπεφτε.ΕΡ.: Τα συνθήματα που φώναζαν εκείνη τη στιγμή, είχαν ανταπόκριση σε σας;
ΑΠ.: Θα είχαν αν είχαμε κάποια ανθρωποκτόνο πρόθεση.
ΕΡ.: Αφού μπήκατε, πώς σας υποδέχτηκαν οι φοιτητές που ήταν μέσα;
ΑΠ.: Όχι άσχημα! Είχαν βέβαια κάποια ανησυχία. Όταν όμως τους διαβεβαίωσα ότι δεν πρόκειται να κακοποιηθούν ηρέμησαν.
ΕΡ.: Όταν φτάσατε στην πύλη, τα παιδιά πίστευαν και το έλεγαν ότι θα σμίγατε μαζί τους και δεν θα μπαίνατε;
ΑΠ.: Δεν το θυμάμαι. Πάντως, να ξέρετε ότι όσο μίσος κι αν αισθανόμασταν, αν πιστεύαμε ότι κάποιος θα σκοτωνόταν, όσο σκληρός και να ‘σαι, αυτό δεν μπορείς να το κάνεις. Πρέπει να σημειωθεί, πως η «πύλη» συμφωνήθηκε μεταξύ Στρατού και «Επιτροπής», να γκρεμιστεί με το τανκ, γιατί αλλιώς δεν μπορούσε να ανοίξει αμέσως: Πίσω της είχαν τοποθετηθεί σιδηροδοκοί, ξύλα κ.λπ. -καθώς και δύο αυτοκίνητα- για να μην την «παραβιάσουν» οι αστυνομικοί, κι όλα αυτά τα υλικά ήταν δύσκολο να μετακινηθούν.

Πάνω λοιπόν σ’ αυτή τη «φαεινή» ιδέα του Λαλιώτη στήθηκε ο μεταπολιτευτικός «μύθος» του Πολυτεχνείου και πάνω σε μια απίστευτη προπαγανδιστική απάτη οικοδομήθηκε η συντεχνία του κόμματος των πολιτικών κομμάτων. Με απλά λόγια, το πολιτικό κατεστημένο οφείλει πολλά στην «ιδέα» Λαλιώτη και κατ’ επέκταση στον μετέπειτα μύθο των «χιλιάδων», «εκατοντάδων» και τελικά 12-23 νεκρών…εκτός Πολυτεχνείου…
Οι νεκροί του ΠολυτεχνείουΜετά τη μεταπολίτευση λοιπόν, ξεσπάει ένας «πόλεμος» ανακοινώσεων για τους υποτιθέμενους νεκρούς του Πολυτεχνείου.59 νεκροί το ένα «ίδρυμα»!75 νεκροί ο άλλος «φορέας»!154 νεκροί (ΝΑΙ τόσους βρήκανε) μια άλλη εφημερίδα!

Ανάμεσα στις σοβαροφανείς «πηγές» ξεχωρίζει κανείς την εφημερίδα «Έθνος», την «Ένωση Δημοκρατικών Μητέρων», τον γραφικό πρόεδρο ενός κόμματος-σφραγίδα, τον θρυλικό ΜΠΑΜΠΗ Κωνσταντόπουλο (έδινε συνεντεύξεις λέγοντας ότι μιλάει με εξωγήινους) και άλλους φορείς γραφικούς και μη.

Η πολιτεία, λογικό ήταν, επηρεάστηκε από αυτό το κυνήγι μαγισσών.Θα γίνει μια αναφορά σε έναν απ’ τους πιο γραφικούς κατάλογους νεκρών.Σε εφημερίδα των Αθηνών εμφανίζεται κατάλογος με 82 ονόματα ανθρώπων που πέθαναν στις 16 και 17 Νοεμβρίου. Τα λαγωνικά ψάχνουν και βρίσκουν ότι οι άνθρωποι αυτοί πέθαναν πραγματικά, αλλά ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ στα νοσοκομεία της Αθήνας.

Κάποιος «δημοσιογράφος» δηλαδή, πήγε στο Ληξιαρχείο Αθηνών έδωσε «λαδάκι» στον υπάλληλο και αυτός του έδωσε λίστα με ονόματα πεθαμένων εκείνες τις μέρες. Ο «δημοσιογράφος» τους έβαλε σαν νεκρούς του Πολυτεχνείου.Εμβρόντητη η εφημερίδα μαθαίνει αργότερα ότι τα ονόματα των «ηρωικών νεκρών» που δημοσίευσε ήταν μια γριούλα 81 χρονών που πέθανε από ανακοπή καρδιάς, ένας παππούς 75 χρονών που πέθανε από καρκίνο και άλλοι.