"TA ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ..." ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - ΒΟΜΒΑ ΤΟΥ Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ οι εκλογές για Παπούλια!

Πρόκειται για ΤΡΙΠΛΗ παραβίαση του Συντάγματος και αποτελεί ΣΦΕΤΕΡΙΣΜΟ αρμοδιότητας της Βουλής!

Σφετερίζεται την αρμοδιότητα για πρόωρη διάλυση της Βουλής, ενώ δεν την έχει από το Σύνταγμα, το κόμμα που δεν θα ψηφίσει κανέναν υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας για να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, τονίζει σε μια πολύ σημαντική συνέντευξη του στο «ΠΑΡΟΝ», που σίγουρα θα προκαλέσει προβληματισμούς και αναταράξεις, ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γιώργος Κασιμάτης, στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και διευθυντής του Νομικού του Γραφείου ως πρωθυπουργού.
Μια τέτοια επιλογή αποτελεί ΤΡΙΠΛΗ παραβίαση του Συντάγματος και του δημοκρατικού πολιτεύματος, εκτιμάει ο κ. Κασιμάτης, και σχολιάζοντας τις προθέσεις που έχουν εκφρασθεί από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τονίζει: «Δεν μπορεί κανένας να φαντασθεί ότι ένα κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα επί σειρά ετών θα καταψήφιζε έναν υποψήφιο για το ύπατο αξίωμα της χώρας ο οποίος υπήρξε επί μακρά σειρά ετών ανώτατο στέλεχός του, ικανός και άξιος υπουργός Εξωτερικών των κυβερνήσεών του και ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας που τιμά το ανώτατο λειτούργημα με την άριστη άσκησή του και είναι αποδεκτός από ποσοστό μεγαλύτερο από 90% του ελληνικού λαού».Κατηγορηματική και με σαφή επιχειρήματα είναι η θέση του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γ. Κασιμάτη: Αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική είναι η σύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας με τις βουλευτικές εκλογές μόνο και μόνο για ανάδειξη νέας κυβέρνησης.Και τα λέει αυτά ένας άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία, ο οποίος χειρίσθηκε το θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος το 1986 που περιόρισε τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου να μην ψηφίσει υπέρ της επανεκλογής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προτείνοντας τον Σαρτζετάκη, ο οποίος και εξελέγη. Η συνέντευξη- καίρια παρέμβαση του κ. Κασιμάτη στο κυρίαρχο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, που επιχειρείται να μετατραπεί σε μοχλό εξελίξεων, θέτει το κάθε κόμμα προ των ευθυνών του, και έχει ως εξής: // Είναι συνταγματικά επιτρεπτή η σύνδεση της διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας;– Έχω γράψει και σε άλλα δημοσιεύματά μου ότι η σύνδεση της πολιτικής σκοπιμότητας για πρόωρες βουλευτικές εκλογές με την ψήφιση ή μη του υποψήφιου Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί παραβίαση του Συντάγματος. Το Σύνταγμα, αναθέτοντας την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας στη Βουλή, αποβλέπει σε κριτήρια που αφορούν την προσωπικότητα και την πολιτική καταλληλότητα του υποψηφίου για το ύπατο αξίωμα της χώρας. Κανένα άλλο κριτήριο δεν είναι επιτρεπτό. Ούτε είναι, ασφαλώς, επιτρεπτό το κριτήριο του αν χρειάζεται η χώρα πρόωρες εκλογές ή όχι. Αυτό προκύπτει από την αδιάσειστη λογική των ειδικών διατάξεων του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής που ρυθμίζουν την εκλογή του αρχηγού του κράτους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που κάνει αντισυνταγματική τη σύνδεση των βουλευτικών εκλογών με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Είναι και ένας άλλος: Το Σύνταγμα, χάριν της κυβερνητικής σταθερότητας, δεν επιτρέπει την πρόωρη διάλυση της Βουλής για οποιονδήποτε λόγο. Μόνο για τέσσερις λόγους επιτρέπει την πρόωρη διάλυση: (α) όταν, μετά τις εκλογές, δεν τελεσφορήσει σχηματισμός κυβέρνησης με εμπιστοσύνη της Βουλής, (β) όταν η κυβέρνηση χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής και δεν μπορεί να την αποκτήσει άλλο κυβερνητικό σχήμα, (γ) όταν παραιτηθούν ή καταψηφιστούν την ίδια περίοδο δύο κυβερνήσεις και το τρίτο κυβερνητικό σχήμα δεν εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα και (δ) όταν η ίδια η κυβέρνηση προτείνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη διάλυση της Βουλής για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπίσει εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Το Σύνταγμα επιβάλλει επίσης, κατ' εξαίρεση, τη διάλυση της Βουλής αν δεν ψηφιστεί στις τρεις συνεχείς ψηφοφορίες που προβλέπει κανένας από τους υποψηφίους για την Προεδρία της Δημοκρατίας - αλλά, βεβαίως, με κριτήρια επιλογής προσώπου. Αν ένα κόμμα δηλώσει ότι δεν θα ψηφίσει κανέναν υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας, προκειμένου να οδηγηθεί υποχρεωτικά η χώρα σε εκλογές για την ανάδειξη κυβέρνησης, με το επιχείρημα ότι η χώρα χρειάζεται νέα κυβέρνηση, προκαλεί την πρόωρη διάλυση της Βουλής για λόγο που δεν προβλέπει ούτε επιτρέπει το Σύνταγμα και, επιπλέον, σφετερίζεται την αρμοδιότητα για πρόωρη διάλυση της Βουλής, ενώ δεν την έχει από το Σύνταγμα. Πιστεύω ότι δεν είναι στην πρόθεση κανενός πολιτικού κόμματος να διαπράξει μια τέτοια τριπλή παραβίαση του Συντάγματος και του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ασφαλώς δε, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει αυτή την πρόθεση ούτε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Άλλωστε, νομίζω, ούτε δήλωσε ποτέ ένα κόμμα ότι, κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, θα καταψηφίσει τρεις φορές τον υποψήφιο για την ύπατη θέση του πολιτεύματος, για να εξαναγκάσει την Πολιτεία να διεξαγάγει εθνικές εκλογές.// Ένα πρόσωπο που εξελέγη με 282 ψήφους για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και συγκεντρώνει την αποδοχή του ελληνικού λαού σε ποσοστό 90% μπορεί να γίνει εργαλείο κομματικής πολιτικής; Να μετουσιωθεί σε Ιφιγένεια στον βωμό εκλογικής αναμέτρησης; – Με το ερώτημα αυτό τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα πολιτικού ήθους, το οποίο, πιστεύω, είναι χωρίς αντικείμενο. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ένα κόμμα το οποίο, με τη λαϊκή θέληση, κυβέρνησε την Ελλάδα επί μακρά σειρά ετών θα καταψήφιζε έναν υποψήφιο για το ύπατο αξίωμα της χώρας ο οποίος υπήρξε, επίσης επί μακρά σειρά ετών, ανώτατο στέλεχός του, ικανός και άξιος υπουργός Εξωτερικών των κυβερνήσεών του και ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας που τιμά το ανώτατο λειτούργημα με την άριστη άσκησή του και είναι αποδεκτός από ποσοστό μεγαλύτερο από το 90% του ελληνικού λαού. Μια τέτοια κίνηση, και μάλιστα αντισυνταγματική, ούτε δήλωσε ούτε υπαινίχθη ούτε θα μπορούσε ποτέ να σκεφθεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

1967 : O EΘΝΑΡΧΗΣ ΕΠΕΔΙΩΚΕ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία,

Τρίτη 21 Απριλίου 2009

Ποιοι ήθελαν το 1967 εκτροπή και όχι εκλογές

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ

.

Παραμένει έως σήμερα, που συμπληρώνονται 42 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967, ανοιχτό το ερώτημα: Γιατί ο πολιτικός κόσμος της χώρας δεν κατάφερε να προστατεύσει τη δημοκρατία και να αποτρέψει τη δικτατορία των συνταγματαρχών;
Είχα θέσει το ερώτημα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τελευταίο αρχηγό της ΕΡΕ και πρωθυπουργό της κυβέρνησης που ανέτρεψε η χούντα. Μου απάντησε με ειλικρίνεια: «Εγώ επέμενα να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Σ' αυτήν τη θέση, όμως, ήμουν τραγικά μόνος. Κανείς στο κόμμα δεν ήθελε τις εκλογές. Αλλωστε δεν ήλεγχα το κόμμα. Κορυφαία στελέχη πηγαινοέρχονταν στο Παρίσι και συζητούσαν με τον Κων. Καραμανλή».
Τα όσα μου είπε τον Νοέμβριο του 1973 ο Παναγ. Κανελλόπουλος επιβεβαιώθηκαν αργότερα από κείμενα που περιέχονται στο «Αρχείο» του Κων. Καραμανλή, το οποίο κυκλοφόρησε το 1994 προσφέροντας σημαντικά στοιχεία στην Ιστορία. Υπάρχουν όμως και πολλά που δεν δημοσιεύτηκαν στο «Αρχείο», όπως δεν είδαν το φως της δημοσιότητας και στοιχεία από τους φακέλους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Εγιναν προσπάθειες από ερευνητές και δημοσιογράφους για να αποκαλυφθεί με στοιχεία ο βαθμός συμμετοχής των αμερικανικών υπηρεσιών στην επιβολή της δικτατορίας, οι οποίες και απέδωσαν. Συστηματικό αγώνα έκανε ο δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 1967 διέφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ουάσιγκτον, όπου από την προηγούμενη δημοσιογραφική δουλειά του ανέπτυξε φιλίες και είχε σημαντικές πηγές πληροφοριών.
Ανακάλυψε ο Δημητρακόπουλος ότι τον Φεβρουάριο του 1967 ο Κων. Καραμανλής συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον απόστρατο πτέραρχο Λόρις Νόρσταντ, με τον οποίο συζήτησε την ιδέα στρατιωτικής λύσης στην Ελλάδα. Σε συνέντευξή του στον Θ. Γεωργακόπουλο για το περιοδικό «Esquire» (Φεβρουάριος 2003) ο Δημητρακόπουλος είπε: ο Καραμανλής «συνάντησε τον Λόρις Νόρσταντ, ο οποίος επί 7 χρόνια ήταν αρχιστράτηγος των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Ο Καραμανλής τού πρότεινε να εισηγηθεί μια στρατιωτική λύση του ελληνικού προβλήματος, υπό την ηγεσία του ίδιου. Αυτή η πρόταση είχε πολλές συνέπειες, γιατί αφαίρεσε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ τον τελευταίο ηθικό ενδοιασμό που μπορεί να είχε για χούντα στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Καραμανλής, ο αρχηγός της ελληνικής Δεξιάς, τους έλεγε να κάνουν δικτατορία».
Αναφέρεται στο «Αρχείο» (τόμος 6ος, σελ. 257 και επόμ.) ότι ο Κων. Καραμανλής, επιστρέφοντας από ιδιωτικό ταξίδι στις Μπαχάμες, παρέμεινε για μία εβδομάδα στη Νέα Υόρκη (25 Φεβρ. - 4 Μαρτίου 1967), όπου «και είχε σειρά συναντήσεων με προσωπικότητες του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου. Ειδικότερα συναντήθηκε με τον κυβερνήτη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης Νέλσον Ροκφέλερ, τον πτέραρχο Νόρσταντ, παρεκάθησε σε γεύμα το οποίο δόθηκε προς τιμήν του από τον διακεκριμένο δημοσιογράφο Σάυρους Σουλτσμπέργκερ και παραβρέθηκε σε δεξίωση του γενικού προξένου της Ελλάδος Γ. Γκαβά (...)». Δεν αναφέρεται στο σημείωμα τι συζήτησε στη Νέα Υόρκη. Στις προηγούμενες, όμως, και στις επόμενες σελίδες του «Αρχείου» δημοσιεύονται επιστολές που αντήλλαξαν ο Κων. Τσάτσος με τον Κων. Καραμανλή, όπου καθαρά γίνεται λόγος το 1966 και στις αρχές του 1967 για λύση δικτατορίας.
Σε μακρά επιστολή του προς τον Κων. Τσάτσο, ο Κων. Καραμανλής έγραψε στις 10 Μαΐου 1966: «Χωρίς να σχολιάσω τα όσα απερίγραπτα συνέβησαν από τριετίας εις τον τόπον μας και τα οποία αποτελούν σαφή συμπτώματα εθνικής κρίσεως, θα συνεβούλευα εις γενικάς γραμμάς: Να σχηματισθεί κυβέρνησις από ικανά και κατάλληλα διά την περίπτωσιν πρόσωπα, η οποία να εξουσιοδοτηθεί από την Βουλήν ή, της Βουλής αρνουμένης, από τον βασιλέα, όπως ασκούσα εκτάκτους εξουσίας και εντός ευλόγου χρόνου: 1) Προβεί εις τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος (...)». Στη συνέχεια απαριθμούσε τι έπρεπε να κάνει αυτή η κυβέρνηση, πριν οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.
Απαντώντας στην επιστολή αυτή ο Κων. Τσάτσος σημείωνε («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 219 και επόμ.): «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα: Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα -(λέω ..."γούμεθα", διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμιστούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι' ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».
Στην απάντησή του (στις 26 Οκτωβρίου 1966) ο Κων. Καραμανλής αναφέρει: «Φοβούμαι ότι εις το σημείον που έφτασαν τα πράγματα, δεν αποκλείεται να οδηγηθείτε, χωρίς να το θέλετε, σε κάποιο είδος παρεκτροπής (...). Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ορισμένης πολιτικής παρατάξεως (σ.σ. εννοούσε την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται. Τούτου δοθέντος, θα πρέπει η εκτροπή αυτή να προληφθεί. Ή, αν επιχειρηθεί, να χειραγωγηθεί, τόσον από απόψεως διαδικασίας, όσον και από απόψεως σκοπών, για να μην αποβεί συμφορά στον τόπον. Θα πρέπει, δηλαδή να είναι σχετικώς νομιμότυπος, κάπως ελεγχομένη και να έχει ως σκοπόν την ανασύνταξιν της δημοκρατίας που, για πολλούς λόγους, είναι επισφαλής στον τόπον μας». Και για το ενδεχόμενο επανόδου του, σημείωνε: «Η πείρα μου με έπεισε ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος μας, αν δεν γίνουν βαθειές αλλαγές στην εθνική μας ζωή. Αν γυρίσω χωρίς αυτές ή θα φύγω και πάλι ή θα καταλήξω σε δικτατορία».
Το θέμα της εκτροπής το έθεσε ο Κων. Καραμανλής και στον Δημ. Μπίτσιο, διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο Παρίσι στα μέσα Αυγούστου του 1966. Διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο ο Καραμανλής, ότι αν υπάρξουν εγγυήσεις ότι ο Παπανδρέου θα πολιτευθεί νομιμοφρόνως μετά τας εκλογάς «να προχωρήσετε προς εκλογάς», αλλά «εάν τούτο αποκλείεται, τότε θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ίσως η λύσις της εκτροπής». Ο Κων. Καραμανλής, ωστόσο, απέκρουσε πρόταση του Κωνσταντίνου να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, δηλαδή την ευθύνη εκτροπής. Σε ερώτηση του Δ. Μπίτσιου, ο οποίος τον επισκέφθηκε και πάλι στις 10 Μαρτίου 1967, ποιος «θα ηδύνατο να αναλάβει μίαν τοιαύτην αποστολήν», απάντησε: «Προχείρως θα μπορούσα να υποδείξω τον συνδυασμόν Μαρκεζίνης - Τσακαλώτος, εφ' όσον θα μας έπειθαν ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας παρομοίαν αποστολήν».
Εμεινε μετά την αποστασία του 1965, που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, απροστάτευτη η Δημοκρατία. Το Παλάτι, ο Κων. Καραμανλής, ο κύριος κορμός της Δεξιάς -με εξαίρεση τον Παναγ. Κανελλόπουλο- η Ουάσιγκτον, το παρακράτος, δεν ήθελαν προσφυγή σε εκλογές, αλλά λύση δικτατορίας. Τον βασιλιά με τους στρατηγούς τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Αυτή είναι η αλήθεια και είναι γνωστή. Δεν έχει, λοιπόν, νόημα να μένουν κλειστά τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αλλά και οι φάκελοι της αποστασίας και της δικτατορίας.
vicnet@enet.g

.

Αφιερωμένο σε όλους τους ανιστόρητους ή ενσυνείδητα ψευδομένους πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους και λοιπούς προοδευτικούς φαφλατάδες που μιλούσαν ακατάσχετα χθες για την δήθεν "ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ" και την εδραιωμένη σημερινή δήθεν "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ".

.

ΜΝΗΜΗ ΕΘΝΙΚΗ ... ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΙΣΟΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΠΡΟΤΕΙΝΕ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ ΝΑ ΑΝΑΚΥΡΗΧΘΕΙ Η 30η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949

*****

" M N H M Η E Θ Ν Ι Κ Η ..."

(Απο τη συμπληρώσει 56 ετων από της συντριβήςτου κομμουνιστοσυμμοριτισμου)*****1।
ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ
Πρώην Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας*******
Πεντέλη 2005.

- Η 30η Αυγούστου 1949 έχει δικαίως καταγραφεί δια τους σκεπτομένους και με αληθή δημοκρατικην συνείδησιν Έλληνας ως μία των ενδοξοτέρων ημερών της Εθνικής μας Ιστορίας, ως η φωτεινοτέρα της μεταπολεμικής Ελλάδος.

Διότι, μετά την κατά τας προηγηθείσας ημέρας πτώσιν του Γράμμου και του Βιτσίου, υπέκυπτεν εις τας εθνικάς δυνάμεις την 10ην πρωϊνην της ημέρας αύτης και το φοβερόν Κάμενικ, η τελευταία και ισχυροτέρα θέσις-κλειδί του αντιπάλου από της Ελληνοαλβανικης μεθορίου. Αυτή υπήρξεν η νικηφόρος κατακλείς τριετους και πλέον ενόπλου αγώνος του Εθνους εναντίον συμμοριτοπολέμου, επιβληθέντος εις την Ελλάδα από τους βορείους, υπό κομμουνιστικόν τότε καθεστώς, γείτονάς της, οι οποίοι και τον οργάνωσαν, τον εξώπλισαν και τον κατηύθυναν, όπως και η συσταθείσα από το Συμβούλιον Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή, ύστερα από επιτόπιον έρευναν, διεπίστωσε και διέλαβεν εις τα συμπεράσματα της από 23.5.1947 εκθέσεώς της.

Συμμοριτοπολέμου, αποσκοπούντος εις την υλοποίησιν αφενος του παλαιύ, από τα τέλη του 19ου αιώνος, πανσλαβιστικου σχεδίου επεκτατικής καθόδου εις το Αιγαίον διά αποσπάσεως της Μακεδονίας από την Ελλάδα ( : Εδαφικός της Πατρίδος μας Ακρωτηριασμός ), ανανεωθέντος δε υπό Σταλινικήν επίνευσιν και Τιτοϊκήν πρωτοβουλίαν από την μορφήν δημιουργίας, μετά των λοιπών εκτός Ελλάδος τμημάτων της γεωγραφικής Μακεδονίας, ξεχωριστού κράτους ( : Εθνικός του Ελληνισμού Ακρωτηριασμός δια αποχωρισμού από αυτόν των Μακεδόνων και διαγραφής έτσι έξη αιώνων ενδόξου Εθνικής Ελληνικής Ιστορίας, αυτής των λεγομένων Ελληνιστικών χρόνων, από του 3ου π.Χ. μέχρι και του 3ου μ.Χ. αιώνος ) και αφ' ετέρου εις την κομμουνιστικοποίησιν και της απομενούσης Ελλάδος.

Συμμοριτοπολέμου δι εξαπολυθέντος με εθελόδουλα εγχώρια ενεργούμενα, ιδεολογικώς ομόφρονα των ξένων επιβούλων. Συγκεκριμένως από μόνου του Κ.Κ.Ε. χωρίς συμμετοχήν κανενός άλλου κόμματος ή πολιτικού, ούτε και εκ των παρασυρθέντων και μετ' αυτού συνεργασθέντων εις το κατοχικόν Ε.Α.Μ. (Σβώλου, Τσιριμώκου, κλπ.), με επιστράτευσιν κομματικών στελεχών και οπαδών του, αλλά και σωρείας παραπλανηθέντων από απατηλήν συνθηματολογίαν και αδίστακτον ψευδολογίαν αγνών και ανυπόπτων Ελλήνων, ως και χιλιάδων βιαίως, δι' επιδρομών εις την ύπαιθρον χώραν, στρατολογηθέντων χωρικών, αρκετοί από τους οποίους όμως, διδομένης ευκαιρίας, και κατέφευγον, παραδιδόμενοι, εις τας εθνικάς δυνάμεις.

Αυτός ήτο ο ψευδώνυμος «Δημοκρατικός Στρατός» !Και δεν εδίστασε το Κ.Κ.Ε. εις την ένοπλον αυτήν επιχείρησίν του ακρωτηριασμού της ιδίας Πατρίδος, εφοσον είχεν ήδη προηγουμένως, από της δεκαετίας του 1920, αποδεχθεί το σχέδιον των σταλινικών πατρώνων του (3ης Διεθνους, από την ηγεσίαν του βουλγάρου Δημητρώφ) περί αυτονομήσεως της Μακεδονίας μας.

( Διαβάστε όλόκληρο το κείμενο www.sartzetakis.gr)