@@@@@
Σεπτέμβρης του ’55: Τι χάθηκε στην Κωνσταντινούπολη;
Του Βλαση Αγτζιδη*
«Οι Ρωμιοί που εγκατέλειψαν τα τελευταία πενήντα χρόνια την Ιστανμπούλ εξαιτίας των λαθών των τουρκικών και των ελληνικών κυβερνήσεων που, από τότε που η Ελλάδα και η Τουρκία έγιναν εθνικά κράτη, συμπεριφέρονταν στις μειονότητές τους σαν να ήταν όμηροι, είναι περισσότεροι από κείνους που την εγκατέλειψαν στα πενήντα χρόνια μετά το 1453».
Ορχαν Παμουκ
Η νύχτα μεταξύ της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, δικαίως ονομάστηκε «τουρκική Νύχτα των Κρυστάλλων», παραπέμποντας στα πογκρόμ των Ναζί κατά των Εβραίων. Τούρκοι παρακρατικοί, οργανωμένοι από το Βαθύ Κράτος, προκάλεσαν βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που αποδείχθηκε στη συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Να σημειωθεί ότι το σπίτι αυτό, όπου υποτίθεται ότι είχε γεννηθεί ο Μουσταφά Κεμάλ πασά, το είχε δωρίσει το 1938 ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς στο τουρκικό κράτος και είχε μετονομάσει την οδό Αποστόλου Παύλου σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.
Τα «Σεπτεμβριανά» σηματοδότησαν την αρχή ενός ξεριζωμού για τον Ελληνισμό της Πόλης, παρόμοιο με αυτόν των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922. Στο βιβλίο του διαπρεπούς Ελληνοαμερικανού βυζαντινολόγου Σπύρου Βρυώνη «The Mechanism of catastrophe: The Turkish Pogrom of September 6-7, 1955 and the destruction of Greek Community of Istanbul (Greekworks.com, New York, 2005) αναδεικνύεται με όλη την ισχύ των επίσημων εγγράφων το σχέδιο της κεντρικής τουρκικής διοίκησης για πλήρη εξαφάνιση της ελληνικής κοινότητας που είχε παραμείνει στην Τουρκία.
Ο Ορχάν Παμούκ γράφει: «Οι καταστροφικοί τσέτες σε περιοχές όπως το Ορτάκιοϊ, το Μπαλουκλή, τα Ψωμαθειά, το Φανάρι, όπου ζούσαν πολλοί Ρωμιοί, με βιαιότητα που προκαλούσε φρίκη, έκαψαν και λεηλάτησαν μικρά φτωχικά ρωμαίικα μπακάλικα, γκρέμισαν μάντρες και μπήκαν σε σπίτια, βίασαν Ρωμιές και Αρμένισσες. Μπορεί κανείς να πει ότι φέρθηκαν το ίδιο ανελέητα με τους στρατιώτες που λεηλάτησαν την Ιστανμπούλ, όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής μπήκε στην πόλη.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι οργανωτές, τους οποίους στήριζε η κυβέρνηση, για να κινητοποιήσουν τους πλιατσικολόγους, που για δύο μέρες σκόρπισαν τη φρίκη στην πόλη και μετέτρεψαν την Ιστανμπούλ σε κόλαση χειρότερη κι από τους πιο κακούς εφιάλτες των χριστιανών και των Ευρωπαίων, τους είχαν πει ότι το πλιάτσικο είναι ελεύθερο».
Σύμφωνα με τον γνωστό Τούρκο συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν, πολλοί ιερείς αναγκάστηκαν να κάνουν περιτομή. Το Πογκρόμ προκάλεσε τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32, τον θάνατο ενός Αρμένιου, τον βιασμό 12 Ελληνίδων, τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή). Προκάλεσε επίσης την καταστροφή 4.348 εμπορικών καταστημάτων, 110 ξενοδοχείων, 27 φαρμακείων, 23 σχολείων, 21 εργοστασίων, 73 εκκλησιών και περίπου 1.000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.
Ομως τα γεγονότα του ’55 στην Κωνσταντινούπολη σημαίνουν πολύ περισσότερα πράγματα από τη γνωστή συμπεριφορά του ακραίου μιλιταριστικού τουρκικού εθνικισμού. Σημαίνουν την πλήρη καταστροφή της προοδευτικής αστικής παρουσίας στα κάποτε οθωμανικά εδάφη, πριν ο άνεμος του εθνικισμού σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Η αρχή της εναπομείνασας ανθούσας ελληνικής κοινότητας της Πόλης έγινε με τη βαρύτατη φορολόγηση των «γκιαούρηδων» –με τον επαχθέστατο φόρο Βαρλίκ Βεργκισί– εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν υπό την τριπλή ναζιστική κατοχή.
Τον Σεπτέμβρη του ’55 ολοκληρώθηκε η διαδικασία εθνικής εκκαθάρισης των χριστιανικών κοινοτήτων που είχε αποφασιστεί τον Νοέμβριο του 1911 στο συνέδριο των Νεότουρκων εθνικιστών. Ηταν ένας τρόπος αντιμετώπισης από την πλευρά της στρατιωτικής οθωμανικής γραφειοκρατίας των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των υπόδουλων κοινοτήτων, των Ελλήνων της Ανατολής, των Αρμενίων και των Εβραίων. Αυτό που είχε συμβεί τις προηγούμενες δεκαετίες και σταμάτησε με το γνωστό βίαιο τρόπο ο τουρκικός εθνικισμός, ήταν ότι οι πάλαι ποτέ απόκληροι κατάφεραν να ανέλθουν στη θέση της οθωμανικής αστικής τάξης, όταν αναιρέθηκαν μετά τις μεταρρυθμίσεις του Χάτι Χουμαγιούν (1856), οι απαγορεύσεις που υπήρχαν εις βάρος των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων.
Μέσα σε μια εκπληκτική πορεία 60 ετών, οι Ελληνες θα ελέγξουν το μεγαλύτερο μέρος της τότε νέας οικονομίας και θα γίνουν οι βασικοί οικονομικοί συντελεστές στην Αυτοκρατορία. Ομως η γραφειοκρατία και ο στρατός θα ενοχληθούν από τις εξελίξεις αυτές και θα προσπαθήσουν να ακυρώσουν τα αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων. Τελικά θα αποφασίσουν να στερήσουν από τους «ραγιάδες», μέσα από τη θέσπιση κρατικών πολιτικών εθνικών εκκαθαρίσεων, την εξέλιξη αυτή! Ακριβώς όπως αποφάσισαν και οι Ναζί 20 χρόνια αργότερα –για τους ίδιους ταξικούς λόγους– να εξοντώσουν τους Εβραίους. Οι Νεότουρκοι το πέτυχαν με μια πρωτοφανή γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής και των Αρμενίων. Με συμβολικό σημείο της διαδικασίας εξόντωσης των προοδευτικών αστών (και μαζί με αυτούς και το σύνολο του ανεπιθύμητου πληθυσμού) από το τρομοκρατικό κράτος, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης τον Σεπτέμβρη του ’22. Το τελικό χτύπημα όμως θα δοθεί 33 χρόνια αργότερα στην Κωνσταντινούπολη.
Οι οικονομικές δραστηριότητες των «ραγιάδων» πέρασαν πλέον στην αρμοδιότητα του στρατού και του τουρκικού κράτους, καθώς και μιας νεότευκτης τουρκικής αστικής τάξης, η οποία αναπτύχθηκε κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του τουρκικού στρατού.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/09/2008_283832
@@@@@
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008
"ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ , Η ΚΥΠΡΟΣ και ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ"
@@@@@
Σάββατο, 6 Σεπτέμβριος 2008
"Σεπτεμβριανά - Κύπρος - Υπερχρονικός Ιμπεριαλισμός"
"Σαν σήμερα προσετέθει άλλος ένας κρίκος στη γενοκτονία των γηγενών της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Γενοκτονία που έχει συγκεκριμένους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς, όπως έχει και μόνιμους συνεργούς γαντζωμένους στην εξουσία. Συνεργούς που φροντίζουν να διατηρούν τη φοβία και τη μιζέρια στα λαϊκά στρώματα, ραντίζοντας με αθώο αίμα τους βωμούς των αυτοκρατόρων.
Ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης έγινε με τη συνέργεια... του Ελληνικού κράτους, γεγονός που αποκρύπτεται από όλες τις ιστορικές μελέτες. Από το 1950 και μετά το δημοψήφισμα των γηγενών της Κύπρου που απαιτούσαν ένωση με την Ελλάδα, το Ελληνικό κράτος σε μια αγαστή συνεργασία με Βρετανία και ΝΑΤΟ παρείχε κάθε διευκόλυνση στη φίλη και σύμμαχο Τουρκία, αγνοώντας επιδεικτικά την καταπίεση και το λαϊκό αίσθημα που απαιτούσε στήριξη των μειονοτήτων.
Από το 1950 λοιπόν, η κατεστραμμένη Ελλάδα έδινε εως και χρηματική βοήθεια στην Τουρκία υπό τις επιταγές της Δύσης, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Οι αγωνιστές της Κύπρου βαπτίζονταν ως "αναρχοκομμουνισταί" από το επίσημο Ελληνικό κράτος και αφήνονταν έρμαιο στις ορέξεις Βρετανών αποικιοκρατών και Τούρκων παρακρατικών.
Το 1955 με πρόσχημα την έκρηξη στο Τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης (σπίτι που γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ), κατευθύνόμενος όχλος παρακρατικών που ο Μεντερές βάφτισε "κομμουνιστές" προκάλεσε πογκρόμ κατά των 100,000 Ελλήνων της Πόλης. Ζημιές υπέστησαν ακόμα και Νατοϊκές περιουσίες στη Σμύρνη που στέγαζαν Έλληνες στρατιωτικούς!!
Η αντίδραση του Ελληνικού κράτους, αρκούντως γελοία, αφού ήταν το μόνο κράτος που δέχτηκε τις γελοίες αιτιάσεις του Μεντερές. Η συνέχεια όμως κρύβει τη μεγαλύτερη σφαγή που διαδραματίστηκε σε ανοιχτή συγκέντρωση μετά το τέλος του εμφυλίου, γεγονός που αποκρύπτεται ακόμα και σήμερα:
Η μειοψηφική κυβέρνηση Καραμανλή, με εντολές παλατιού και μεγάλης Βρετανίας, έπρεπε να 1952 - 1963: Μυστικά και ψέματαχαλιναγωγήσει τη λαϊκή οργή που μετά τα Σεπτεμβριανά απαιτούσε Ένωση Ελλάδας - Κύπρου και απελευθέρωση των Κυπρίων αγωνιστών που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Έτσι, στις 9 Μαΐου του 1965, μονάδες αστυνομίας και στρατού έβαλαν εναντίον Άοπλων διαδηλωτών, εκτελώντας 4 και τραυματίζοντας σοβαρά 265. Παρόμοια σφαγή σε ανοιχτή συγκέντρωση δεν έχει υπάρξει την τελευταία πεντηκονταετία.
Ήταν όμως ο μόνος τρόπος για να χαλιναγωγηθεί το λαϊκό κύμα, που πέρα από ιδεολογίες ή κομματικές τοποθετήσεις, με μόνο γνώμονα το περί δικαίου αίσθημα απαιτούσε την απαγκίστρωση της Ελλάδας από το Βρετανικό μοναρχικό άρμα και την αποτροπή νέας γενοκτονίας. Δυστυχώς, η φασιστικότερη ίσως πράξη "δημοκρατικής" κυβέρνησης παρέμεινε ατιμώρητη, οι αξιωματικοί που επέβλεψαν τη σφαγή προήχθησαν σε ανώτατες θέσεις και ο Καραμανλής έμεινε ο αιώνιος συνεργός - έπαρχος του μισάνθρωπου σχεδιασμού της Δύσης.
σσ. Οι Έλληνες στην Πόλη δεν υπερβαίνουν το 1% από τον πληθυσμό του 1955.
Οι ιστορικές μελέτες αποκρύπτουν τα 20ετή εγκλήματα του Καραμανλή.
Η εθνοκάθαρση της Κύπρου ολοκληρώθηκε το 1974 όταν ο Καραμανλής επανήλθε στην εξουσία.
Εν τέλει, ανήκουμε (ολοκληρωτικά) εις την δύσιν।"
http://troktiko.blogspot.com/2008/09/blog-post_106html
@@@@@
Σάββατο, 6 Σεπτέμβριος 2008
"Σεπτεμβριανά - Κύπρος - Υπερχρονικός Ιμπεριαλισμός"
"Σαν σήμερα προσετέθει άλλος ένας κρίκος στη γενοκτονία των γηγενών της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Γενοκτονία που έχει συγκεκριμένους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς, όπως έχει και μόνιμους συνεργούς γαντζωμένους στην εξουσία. Συνεργούς που φροντίζουν να διατηρούν τη φοβία και τη μιζέρια στα λαϊκά στρώματα, ραντίζοντας με αθώο αίμα τους βωμούς των αυτοκρατόρων.
Ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης έγινε με τη συνέργεια... του Ελληνικού κράτους, γεγονός που αποκρύπτεται από όλες τις ιστορικές μελέτες. Από το 1950 και μετά το δημοψήφισμα των γηγενών της Κύπρου που απαιτούσαν ένωση με την Ελλάδα, το Ελληνικό κράτος σε μια αγαστή συνεργασία με Βρετανία και ΝΑΤΟ παρείχε κάθε διευκόλυνση στη φίλη και σύμμαχο Τουρκία, αγνοώντας επιδεικτικά την καταπίεση και το λαϊκό αίσθημα που απαιτούσε στήριξη των μειονοτήτων.
Από το 1950 λοιπόν, η κατεστραμμένη Ελλάδα έδινε εως και χρηματική βοήθεια στην Τουρκία υπό τις επιταγές της Δύσης, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Οι αγωνιστές της Κύπρου βαπτίζονταν ως "αναρχοκομμουνισταί" από το επίσημο Ελληνικό κράτος και αφήνονταν έρμαιο στις ορέξεις Βρετανών αποικιοκρατών και Τούρκων παρακρατικών.
Το 1955 με πρόσχημα την έκρηξη στο Τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης (σπίτι που γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ), κατευθύνόμενος όχλος παρακρατικών που ο Μεντερές βάφτισε "κομμουνιστές" προκάλεσε πογκρόμ κατά των 100,000 Ελλήνων της Πόλης. Ζημιές υπέστησαν ακόμα και Νατοϊκές περιουσίες στη Σμύρνη που στέγαζαν Έλληνες στρατιωτικούς!!
Η αντίδραση του Ελληνικού κράτους, αρκούντως γελοία, αφού ήταν το μόνο κράτος που δέχτηκε τις γελοίες αιτιάσεις του Μεντερές. Η συνέχεια όμως κρύβει τη μεγαλύτερη σφαγή που διαδραματίστηκε σε ανοιχτή συγκέντρωση μετά το τέλος του εμφυλίου, γεγονός που αποκρύπτεται ακόμα και σήμερα:
Η μειοψηφική κυβέρνηση Καραμανλή, με εντολές παλατιού και μεγάλης Βρετανίας, έπρεπε να 1952 - 1963: Μυστικά και ψέματαχαλιναγωγήσει τη λαϊκή οργή που μετά τα Σεπτεμβριανά απαιτούσε Ένωση Ελλάδας - Κύπρου και απελευθέρωση των Κυπρίων αγωνιστών που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Έτσι, στις 9 Μαΐου του 1965, μονάδες αστυνομίας και στρατού έβαλαν εναντίον Άοπλων διαδηλωτών, εκτελώντας 4 και τραυματίζοντας σοβαρά 265. Παρόμοια σφαγή σε ανοιχτή συγκέντρωση δεν έχει υπάρξει την τελευταία πεντηκονταετία.
Ήταν όμως ο μόνος τρόπος για να χαλιναγωγηθεί το λαϊκό κύμα, που πέρα από ιδεολογίες ή κομματικές τοποθετήσεις, με μόνο γνώμονα το περί δικαίου αίσθημα απαιτούσε την απαγκίστρωση της Ελλάδας από το Βρετανικό μοναρχικό άρμα και την αποτροπή νέας γενοκτονίας. Δυστυχώς, η φασιστικότερη ίσως πράξη "δημοκρατικής" κυβέρνησης παρέμεινε ατιμώρητη, οι αξιωματικοί που επέβλεψαν τη σφαγή προήχθησαν σε ανώτατες θέσεις και ο Καραμανλής έμεινε ο αιώνιος συνεργός - έπαρχος του μισάνθρωπου σχεδιασμού της Δύσης.
σσ. Οι Έλληνες στην Πόλη δεν υπερβαίνουν το 1% από τον πληθυσμό του 1955.
Οι ιστορικές μελέτες αποκρύπτουν τα 20ετή εγκλήματα του Καραμανλή.
Η εθνοκάθαρση της Κύπρου ολοκληρώθηκε το 1974 όταν ο Καραμανλής επανήλθε στην εξουσία.
Εν τέλει, ανήκουμε (ολοκληρωτικά) εις την δύσιν।"
http://troktiko.blogspot.com/2008/09/blog-post_106html
@@@@@
ΜΙΑ ΑΓΡΑΦΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ...
*****
Η άγραφη Γενοκτονία - Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Β. Κυρατζόπουλου
Αθήνα 2006 εκδόσεις Τσουκάτου
Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 και η εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, αποτελούν τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο σημείο ερευνητικής εργασίας και μάλιστα εσχάτως και πολλών Τούρκων (το τελευταίο της Ντιλέκ Γκιουβέν) οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο αυτοκριτικά αναδεικνύουν το ζήτημα.
Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες ερευνητές δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα αφού συνετέλεσε στην εξόντωση, εκ της σημερινής κατάστασης, μίας ΑΥΤΟΧΘΟΝΗΣ εθνικής ομάδας με ιστορία και μεγάλο πολιτισμικό φορτίο. Ωστόσο τα ζητήματα των «Σεπτεμβριανών» δεν είχαν ποτέ αναλυθεί τουλάχιστον ερευνητικά σε επίπεδα στοιχειοθέτησης μίας Γενοκτονίας.
Έτσι αφενός, το βιβλίο του Β. Κυρατζόπουλου έρχεται να συμβάλλει ουσιαστικά στη (διεθνή πλέον ) συζήτηση για το διωγμό των Ελλήνων και αφετέρου εισάγει στο διάλογο για τα «Σεπτεμβριανά» την έννοια της γενοκτονίας, η οποία πλέον απασχολεί ολοένα και περισσότερους Έλληνες και μη, τουλάχιστον στο πεδίο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Η έννοια «γενοκτονία εκφράζεται για πρώτη φορά το 1944 από τον Raphael Lemkin -πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας»- και αναδείχθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, κατά των πρωταιτίων της εξολόθρευσης των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί.
Η νομική έννοια της «Γενοκτονίας» εφαρμόστηκε στην δίκη της Νυρεμβέργης (και του Τόκιο) και αναφέρεται σε έναν ορισμένο τύπο εγκλήματος πολέμου που έως τότε ήταν σχεδόν ασήμαντος, ή μάλλον ακριβέστερα αποδίδεται στην πρώτη νομικά καταχωρημένη διάπραξη αυτού του εγκλήματος: την συστηματική εξόντωση κάποιων «κατώτερων» λαών στην Ευρώπη από τους Ναζί. Το έγκλημα αυτό που νομικά ορίζεται ως «γενοκτονία» έχει ως αφετηρία του τον ρατσισμό και απλώς αποτελεί την λογική και μοιραία του συνέπεια όταν εκείνος μπορέσει να αναπτυχθεί ελεύθερα, όπως συνέβη στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας.
Η γενοκτονία σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις। Η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή.
Στα βίαια δε μέσα αυτά περιλαμβάνονται και σειρά απαγορευτικών μέτρων επί εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών, ηθικών, ιστορικών ή άλλων παραδόσεων προκειμένου να επέλθει διαφοροποίηση ή αλλοίωση της ομάδας με βέβαιη με την πάροδο του χρόνου απώλεια του εθνικού και φυλετικού γνωρίσματός της.
Ο Κυρατζόπουλος εξετάζει με ιδιαίτερη ευχέρεια το ζήτημα της Γενοκτονίας και το εξειδικεύει στην περίπτωση των Ελλήνων της Πόλης, δίνοντας τόσο το γενικό περίγραμμα υποστήριξης των θέσεών του, όσο και το ειδικό.
Αναφέρει τα στάδια της γενοκτονίας, όπως αυτά τέθηκαν το 1998 όταν ο G. H Stantion καθηγητής στο Γέιλ, αναλογιζόμενος τις εξελίξεις που προέκυψαν μετά τη σχετική τεκμηρίωση από τον ΟΗΕ (1948), αλλά κυρίως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο παρουσίασε και ανέλυσε τις οχτώ φάσεις της γενοκτονίας ως εξής:
1. Ομαδοποίηση.
2. Στιγματισμός ή Συμβολισμός.
3. Απανθρωποποίηση ή Θηριοποίηση.
4. Οργάνωση.
5. Πόλωση.
6. Προετοιμασία.
7. Εξολόθρευση.
8. Απόσειση ευθυνών ή άρνηση ενοχής.
Ο συγγραφέας καταγράφει όλα τα στοιχεία που αφορούν το συγκεκριμένο ζήτημα και το τονίζει το γεγονός ότι η Τουρκία αρνείται τη γενοκτονία και οποιαδήποτε ανάμειξη στο μαζικό έγκλημα, όταν από την άλλη πλευρά είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι σ΄ όλο το διάστημα μετά το 1955, το ζήτημα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ενταφιάσθηκε όπως άλλωστε και συνολικά το ζήτημα των Ελλήνων της Ανατολής.
Με την κοινή ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, η Πόλη, η Ίμβρος, η Τένεδος, αποτέλεσε μέρος του ευρύτερου αποσιωπημένου εθνικού ζητήματος· στην Κύπρο, στον Πόντο, στη Βόρειο Ήπειρο, στον εξωελλαδικό ελληνισμό. Η περίοδος της εθνικοφροσύνης, της λήθης, αποτελεί μία χρονική φάση, κατά την οποία σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες εθνικές αποδιαρθρώσεις -Κωνσταντινούπολη με το διωγμό του 1955 και του 1964, Κύπρος με τις συμφωνίες Ζυρίχης –Λονδίνου, κατάρρευση των ιστορικών κοινοτήτων του εξωελλαδικού ελληνισμού (Ρουμανία, Αίγυπτος), μετατροπή ενός θέματος δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Βόρειος Ήπειρος) σε εσωτερικό ζήτημα της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, αδιαφορία και ολιγωρία για ένα ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, τους Πολίτες, τους Ίμβριους, τους Τενέδιους.
Έτσι, παρά το μεγάλο διάστημα σιωπής, το ζήτημα της εκδίωξης των Ελλήνων της Πόλης το 1955 έρχεται στην επιφάνεια. Και βιβλία όπως του Β. Κυρατζόπουλου που αναδεικνύουν τα «Σεπτεμβριανά» και μάλιστα από την πλευρά της τέλεσης του εγκλήματος της Γενοκτονίας αποκτούν μεγαλύτερη και ασφαλώς ιδιαίτερη σημασία.
Φάνης Μαλκίδης: Λέκτορας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τακτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars)
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: February 25th, 2007
*****
Η άγραφη Γενοκτονία - Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Β. Κυρατζόπουλου
Αθήνα 2006 εκδόσεις Τσουκάτου
Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 και η εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, αποτελούν τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο σημείο ερευνητικής εργασίας και μάλιστα εσχάτως και πολλών Τούρκων (το τελευταίο της Ντιλέκ Γκιουβέν) οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο αυτοκριτικά αναδεικνύουν το ζήτημα.
Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες ερευνητές δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα αφού συνετέλεσε στην εξόντωση, εκ της σημερινής κατάστασης, μίας ΑΥΤΟΧΘΟΝΗΣ εθνικής ομάδας με ιστορία και μεγάλο πολιτισμικό φορτίο. Ωστόσο τα ζητήματα των «Σεπτεμβριανών» δεν είχαν ποτέ αναλυθεί τουλάχιστον ερευνητικά σε επίπεδα στοιχειοθέτησης μίας Γενοκτονίας.
Έτσι αφενός, το βιβλίο του Β. Κυρατζόπουλου έρχεται να συμβάλλει ουσιαστικά στη (διεθνή πλέον ) συζήτηση για το διωγμό των Ελλήνων και αφετέρου εισάγει στο διάλογο για τα «Σεπτεμβριανά» την έννοια της γενοκτονίας, η οποία πλέον απασχολεί ολοένα και περισσότερους Έλληνες και μη, τουλάχιστον στο πεδίο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Η έννοια «γενοκτονία εκφράζεται για πρώτη φορά το 1944 από τον Raphael Lemkin -πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας»- και αναδείχθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, κατά των πρωταιτίων της εξολόθρευσης των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί.
Η νομική έννοια της «Γενοκτονίας» εφαρμόστηκε στην δίκη της Νυρεμβέργης (και του Τόκιο) και αναφέρεται σε έναν ορισμένο τύπο εγκλήματος πολέμου που έως τότε ήταν σχεδόν ασήμαντος, ή μάλλον ακριβέστερα αποδίδεται στην πρώτη νομικά καταχωρημένη διάπραξη αυτού του εγκλήματος: την συστηματική εξόντωση κάποιων «κατώτερων» λαών στην Ευρώπη από τους Ναζί. Το έγκλημα αυτό που νομικά ορίζεται ως «γενοκτονία» έχει ως αφετηρία του τον ρατσισμό και απλώς αποτελεί την λογική και μοιραία του συνέπεια όταν εκείνος μπορέσει να αναπτυχθεί ελεύθερα, όπως συνέβη στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας.
Η γενοκτονία σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις। Η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή.
Στα βίαια δε μέσα αυτά περιλαμβάνονται και σειρά απαγορευτικών μέτρων επί εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών, ηθικών, ιστορικών ή άλλων παραδόσεων προκειμένου να επέλθει διαφοροποίηση ή αλλοίωση της ομάδας με βέβαιη με την πάροδο του χρόνου απώλεια του εθνικού και φυλετικού γνωρίσματός της.
Ο Κυρατζόπουλος εξετάζει με ιδιαίτερη ευχέρεια το ζήτημα της Γενοκτονίας και το εξειδικεύει στην περίπτωση των Ελλήνων της Πόλης, δίνοντας τόσο το γενικό περίγραμμα υποστήριξης των θέσεών του, όσο και το ειδικό.
Αναφέρει τα στάδια της γενοκτονίας, όπως αυτά τέθηκαν το 1998 όταν ο G. H Stantion καθηγητής στο Γέιλ, αναλογιζόμενος τις εξελίξεις που προέκυψαν μετά τη σχετική τεκμηρίωση από τον ΟΗΕ (1948), αλλά κυρίως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο παρουσίασε και ανέλυσε τις οχτώ φάσεις της γενοκτονίας ως εξής:
1. Ομαδοποίηση.
2. Στιγματισμός ή Συμβολισμός.
3. Απανθρωποποίηση ή Θηριοποίηση.
4. Οργάνωση.
5. Πόλωση.
6. Προετοιμασία.
7. Εξολόθρευση.
8. Απόσειση ευθυνών ή άρνηση ενοχής.
Ο συγγραφέας καταγράφει όλα τα στοιχεία που αφορούν το συγκεκριμένο ζήτημα και το τονίζει το γεγονός ότι η Τουρκία αρνείται τη γενοκτονία και οποιαδήποτε ανάμειξη στο μαζικό έγκλημα, όταν από την άλλη πλευρά είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι σ΄ όλο το διάστημα μετά το 1955, το ζήτημα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ενταφιάσθηκε όπως άλλωστε και συνολικά το ζήτημα των Ελλήνων της Ανατολής.
Με την κοινή ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, η Πόλη, η Ίμβρος, η Τένεδος, αποτέλεσε μέρος του ευρύτερου αποσιωπημένου εθνικού ζητήματος· στην Κύπρο, στον Πόντο, στη Βόρειο Ήπειρο, στον εξωελλαδικό ελληνισμό. Η περίοδος της εθνικοφροσύνης, της λήθης, αποτελεί μία χρονική φάση, κατά την οποία σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες εθνικές αποδιαρθρώσεις -Κωνσταντινούπολη με το διωγμό του 1955 και του 1964, Κύπρος με τις συμφωνίες Ζυρίχης –Λονδίνου, κατάρρευση των ιστορικών κοινοτήτων του εξωελλαδικού ελληνισμού (Ρουμανία, Αίγυπτος), μετατροπή ενός θέματος δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Βόρειος Ήπειρος) σε εσωτερικό ζήτημα της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, αδιαφορία και ολιγωρία για ένα ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, τους Πολίτες, τους Ίμβριους, τους Τενέδιους.
Έτσι, παρά το μεγάλο διάστημα σιωπής, το ζήτημα της εκδίωξης των Ελλήνων της Πόλης το 1955 έρχεται στην επιφάνεια. Και βιβλία όπως του Β. Κυρατζόπουλου που αναδεικνύουν τα «Σεπτεμβριανά» και μάλιστα από την πλευρά της τέλεσης του εγκλήματος της Γενοκτονίας αποκτούν μεγαλύτερη και ασφαλώς ιδιαίτερη σημασία.
Φάνης Μαλκίδης: Λέκτορας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τακτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars)
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: February 25th, 2007
*****
"Η ΤΡΙΤΗ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ" - Ο ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ "ΠΟΛΗΣ" : ήταν Σεπτέμβριος του 1955
*****
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ : Ο ΜΑΥΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Την 6-7η Σεπτεμβρίου 1995 με τις αγριότητες και την λεηλασία των βάρβαρων ( σήμερα φίλων μας ) Τούρκων, τα γνωστά ως "Σεπτεμβριανά", ξεριζώθηκε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης. «Σεπτεμβριανά» ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση.
Προηγούμενα την 14η Σεπτεμβρίου 1922 πραγματοποιήθηκε η σφαγή των Ελλήνων και ο πυρπολισμός της Σμύρνης από τους Τούρκους, που επισφράγισε την λεγόμενη "Μικρασιατική Καταστροφή" στην οποία οδήγησαν το Εθνος οι παλλινωδίες του "Εθνάρχη" Ελευθερίου Βενιζέλου.
*****
*****
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ : Ο ΜΑΥΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Την 6-7η Σεπτεμβρίου 1995 με τις αγριότητες και την λεηλασία των βάρβαρων ( σήμερα φίλων μας ) Τούρκων, τα γνωστά ως "Σεπτεμβριανά", ξεριζώθηκε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης. «Σεπτεμβριανά» ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση.
Προηγούμενα την 14η Σεπτεμβρίου 1922 πραγματοποιήθηκε η σφαγή των Ελλήνων και ο πυρπολισμός της Σμύρνης από τους Τούρκους, που επισφράγισε την λεγόμενη "Μικρασιατική Καταστροφή" στην οποία οδήγησαν το Εθνος οι παλλινωδίες του "Εθνάρχη" Ελευθερίου Βενιζέλου.
*****
*****
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
0 SAVAS
Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ
TO NAYΑΓΙΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
VAS VAS .. 0 SAVAS
ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ
Blogs in Serras
