ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΦΕΡΝΕΙ ΔΙΠΛΟ GREXIT

Φόβοι τραπεζικού ντόμινο
  
Οι ελληνικές τράπεζες, στη δίνη ενός ευρύτερου προβλήματος του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κλάδου, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν υγιείς – ενώ τυχόν κατάρρευση κάποιας, δεν θα μπορούσε να αφομοιωθεί από την οικονομία μας

«Για να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, η Ελλάδα χρειάζεται μέτρα 4-5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ – άρα από 7 δις € έως σχεδόν 9 δις €. Οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν σε μεγάλο βαθμό, αφού είναι στα επίπεδα της Γερμανίας που όμως διαθέτει το διπλό πλούτο – με κριτήριο τους μισθούς, οι οποίοι είναι διπλάσιοι.
Για την κάλυψη του κενού στο ασφαλιστικό σύστημα απαιτείται η μεταφορά του 10% του ΑΕΠ, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 2,5% – κάτι που είναι αδύνατον να συνεχιστεί, αφού δεν είναι βιώσιμο (πηγή). Επί πλέον, είναι απολύτως απαραίτητη η αναδιάρθρωση του χρέους, επειδή διαφορετικά δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί.
Η Ελλάδα ευρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ενός διπλού GREXIT (πηγή), η πολιτική αστάθεια έχει φτάσει στο ζενίθ, ενώ όλες σχεδόν οι κοινωνικές ομάδες αντιδρούν – γεγονός που θεωρείται ως ο ορισμός της χρεοκοπίας.
Από την άλλη πλευρά οι ελληνικές τράπεζες, στη δίνη ενός ευρύτερου, τεράστιου προβλήματος του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κλάδου, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν υγιείς, παρά την πρόσφατη νέα κεφαλαιοποίηση τους – με μία τουλάχιστον από τις τέσσερις μεγάλες να απειλείται με χρεοκοπία, μέσα στους επόμενους λίγους μήνες.
Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα συνοδευόταν προφανώς από ένα τραπεζικό ντόμινο, αδύνατο να αφομοιωθεί από την ελληνική οικονομία – ειδικά όταν εγκαταλείπεται από τις ξένες και εγχώριες επιχειρήσεις, τους επενδυτές, καθώς επίσης από το ποιοτικό έμψυχο δυναμικό της».

.

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές οι βασικές οικονομικές ειδήσεις και προβλέψεις που αφορούν την Ελλάδα – με κυριότερη ίσως το πιθανολογούμενο εκ μέρους μας κραχ στον τραπεζικό της τομέα, το οποίο θα αποτελούσε ασφαλώς τη χαριστική βολή. Εάν κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις συνεχίσει να αναζητάει κανείς λύσεις αλλού, εκτός από την συντεταγμένη χρεοκοπία (άρθρο), τότε είναι απλά αιθεροβάμων – ενώ χάνει πολύτιμο χρόνο, χωρίς να έχει αυτήν την πολυτέλεια η οικονομία μας. Ακόμη χειρότερα, εάν αναλώνουμε τις λιγοστές δυνάμεις μας στην αναζήτηση των ενόχων της τραγωδίας, χωρίς να επικεντρωνόμαστε στο παρόν και στο μέλλον, καθώς επίσης εάν πιστεύουμε πως τα σημερινά αδιέξοδα οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στους Έλληνες, οπότε δίκαια τιμωρούνται, θα βιώσουμε τρομακτικές καταστάσεις – τις οποίες δεν μπορούμε καν να φανταστούμε σήμερα.

Για να τεκμηριώσουμε πως η Ελλάδα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, ότι δεν είναι δηλαδή η μοναδική που αντιμετωπίζει τέτοια οικονομικά αδιέξοδα, αρκεί ίσως μία μικρή αναφορά μας στις Η.Π.Α. – οι οποίες προφανώς είχαν και έχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες, ενώ δεν κατηγορούνται για διαφθορά, για διαπλοκή, για εντελώς ανίκανες κυβερνήσεις, για φοροφυγάδες Πολίτες κοκ.

Ειδικότερα, το 2001 το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. ήταν στα 5 τρις $ – το 2009 είχε φτάσει στα 10 τρις $, ενώ σήμερα υπερβαίνει τα 19 τρις $. Της Ελλάδας το 2001 ήταν 151,9 δις €, ενώ το 2009 έφτασε στα 299,7 δις € – άρα διπλασιάστηκε όπως το αμερικανικό μεταξύ των ετών 2001 και 2009, χωρίς όμως να διπλασιαστεί ξανά από το 2009 έως σήμερα, όπως συνέβη στις Η.Π.Α., ακόμη και αν δεν είχε μεσολαβήσει το PSI.

Οι οικονομολόγοι προβλέπουν ότι, το έλλειμμα του προϋπολογισμού των Η.Π.Α. το 2016 θα φτάσει στα 544 δις $, αυξημένο κατά 105 δις $ σε σχέση με το 2015. Από το 2022 και μετά δε, θα υπερβαίνει συνεχώς το 1 τρις $ ετήσια – γεγονός που σημαίνει πως το 2026 το δημόσιο χρέος της υπερδύναμης θα φτάσει στα 30 τρις $, ως αποτέλεσμα των ετησίων ελλειμμάτων.

Ως αιτία των ελλειμμάτων θεωρούν τη διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών του κράτους – υπολογίζοντας πως το 2026 τα έσοδα θα είναι μεν 49,5% υψηλότερα από το 2016 (στα 5,035 τρις $ από 3,376 τρις $ το 2016), αλλά οι δαπάνες θα είναι μεγαλύτερες – κατά 63%, στα 6,401 τρις $, από 3,919 τρις $ το 2016.

Ο λόγος τώρα αυτής της διαστρέβλωσης θεωρείται πως είναι το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης – οι δαπάνες για το οποίο το 1966 αντιστοιχούσαν στο 2,6% του ΑΕΠ, ενώ το 2016 σχεδόν διπλασιάστηκαν, στο 4,9% του ΑΕΠ. Ειδικά στον τομέα της δημόσιας υγείας, οι δαπάνες από 0,1% του ΑΕΠ το 1966 εκτοξεύθηκαν στο 5,6% το 2016 – ενώ συνολικά το κόστος του κοινωνικού κράτους αυξήθηκε από 4,5% του ΑΕΠ το 1966, στο 13,3% το 2016 (πηγή).

.

Περαιτέρω, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες και χωρίς να αναζητήσουμε τις πραγματικές αιτίες, λόγω των οποίων οι Η.Π.Α. βρίσκονται στη σημερινή θέση, από τα παραπάνω διαπιστώνεται πως η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει διαφορετικά προβλήματα – ενώ τα οικονομικά της μεγέθη ασφαλώς δεν απειλούν τον πλανήτη, όπως συμβαίνει με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κυρίως όμως ότι, εάν το ΔΝΤ διέθετε πράγματι μία αποτελεσματική συνταγή για την αντιμετώπιση αυτών των αδιεξόδων, θα την είχε εφαρμόσει ήδη στην πατρίδα του – η οποία μπορεί μεν να μην χρεοκοπήσει, επειδή διαθέτει το δολάριο, έχοντας τη δυνατότητα να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της απλά και μόνο τυπώνοντας χρήματα, αλλά δεν θα αποφύγει την πληθωριστική κατάρρευση που είναι ουσιαστικά μία άλλου είδους πτώχευση.

 

Στα πλαίσια αυτά, συνεχίζουμε να έχουμε την άποψη πως η μοναδική μας λύση (όπως και των Η.Π.Α., της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας κοκ.) είναι η στάση πληρωμών, με στόχο τη διαπραγμάτευση της ονομαστικής διαγραφής του χρέους – πριν ακόμη εκραγεί το τραπεζικό μας σύστημα, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές στην οικονομία μας.

 

Η εφαρμογή μέτρων που δεν οδηγούν πουθενά, καθώς επίσης το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για να εξυπηρετείται το τέρας του χρέους, εις βάρος των μελλοντικών προοπτικών της χώρας που συνεχώς επιδεινώνονται, ασφαλώς δεν είναι η λύση – ενώ πρέπει άμεσα να ανακτήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία, με κάθε θυσία. Οι προβλέψεις πάντως της Κομισιόν για την οικονομία μας δεν θεωρούνται ως οι καλύτερες – αν και ενδεχομένως είναι αισιόδοξες.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

"ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ"

Τι θα μπορούσαμε να διδαχθούμε από την εποχή που ανήλθε σχετικά δημοκρατικά στην εξουσία ένας δικτατορας. Πάρα πολλά, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι οποίες δεν εθελοτυφλούν

.

«Φαίνεται πως πρέπει κανείς να κλονιστεί πρώτα από την ομοιότητα που υπάρχει ανάμεσα στην πλατωνική θεωρία της δικαιοσύνης, καθώς επίσης στη θεωρία και πρακτική του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, για να μπορέσει να αισθανθεί πόσο επιτακτική είναι η ερμηνεία αυτών των θεμάτων» (K. Popper).

.

Ανάλυση

Ο τίτλος θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ως «προβοκατόρικος», ειδικά σε μία εποχή ανόδου των ακροδεξιών οργανώσεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη – πολλοί από τους ηγέτες και τα στελέχη των οποίων είναι αναμφίβολα ναρκισσιστές και ψυχοπαθείς, ασκώντας ως εκ τούτου μία περίεργη, βαθειά γοητεία στα πλήθη.

Αντίστοιχα «προβοκατόρικη» ακούγεται και η μελέτη δύο Ελβετών οικονομολόγων («Εθνική οδός προς το Χίτλερ»), οι οποίοι ερεύνησαν εάν μία κυβέρνηση μπορεί να κατακτήσει τις «καρδιές των Πολιτών», με μαζικές δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομής – έτσι ώστε να αυξήσει σημαντικά τα εκλογικά της αποτελέσματα και να καταλάβει με γοργά βήματα την εξουσία.

Οι οικονομολόγοι βρήκαν ένα σχεδόν τέλειο «ερευνητικό πεδίο» στο παράδειγμα της Γερμανίας, κατά τη διάρκεια του 1930 – όπου ο Χίτλερ κατάφερε να υφαρπάξει την εξουσία, με «συνοπτικές» δημοκρατικές διαδικασίες.

Ειδικότερα ο Χίτλερ, αμέσως μετά την εκλογή του στο αξίωμα του καγκελαρίου στα τέλη Ιανουαρίου του 1933, ξεκίνησε ένα γιγαντιαίο εγχείρημα – σκοπός του οποίου ήταν να ενώσει ολόκληρη τη Γερμανία, κατασκευάζοντας ένα δίκτυο εθνικών οδών. Έντεκα μόλις ημέρες λοιπόν μετά την ανάληψη της εξουσίας εκ μέρους του, ανακοίνωσε πως ήθελε να «μηχανοποιήσει» τη Γερμανία – εγκαινιάζοντας το Σεπτέμβρη του 1933 τον πρώτο αυτοκινητόδρομο.

Ο «υπουργός προπαγάνδας» της ναζιστικής κυβέρνησης, στον οποίο χρεώνεται ουσιαστικά το διεισδυτικό πολιτικό μανιφέστο της, ο Goebbels, φρόντισε να ξεκινήσουν οι κατασκευές ταυτόχρονα, σε 22 διαφορετικές περιοχές της χώρας – θέλοντας να αποδείξει πως η κυβέρνηση σέβεται και τηρεί απόλυτα τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες.

.

Τα αποτελέσματα αυτών των ενεργειών συμπεραίνονται από τις ψήφους υπέρ του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP), από το Μάρτιο του 1933 έως τον Αύγουστο του 1934, τα οποία είχαν ως εξής:

(α)  Στις 5 Μαρτίου του 1933 διεξήχθησαν οι τελευταίες σχετικά ελεύθερες εκλογές στη Γερμανία – όπου το ναζιστικό κόμμα έλαβε το 44% των ψήφων.

(β)  Στις 12 Νοεμβρίου του 1933 ακολούθησαν οι επόμενες εκλογές, όπου όμως το ναζιστικό κόμμα ήταν το μοναδικό που επιτρεπόταν να λάβει μέρος. Στα εκλογικά τμήματα επικράτησε ο μαζικός εκφοβισμός των εκλογέων, από τα στελέχη της SA – με αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να λάβει το 90% των ψήφων.

(γ)  Στις 19 Αυγούστου του 1934 τελικά, λίγο μετά το θάνατο του προέδρου του τρίτου Ράιχ κ. Hindenburg, διενεργήθηκε ένα δημοψήφισμα – με την πρόταση της ανάθεσης στο Χίτλερ τόσο της θέσης του καγκελάριου, όσο και αυτής του προέδρου. Το 89,9% των Πολιτών ψήφισε υπέρ και ο Χίτλερ «εφοδιάστηκε» με την απόλυτη εξουσία στη χώρα.

.

Ακριβώς μέσα σε αυτό το «χρονικό παράθυρο», μεταξύ του Μαρτίου του 1933, καθώς επίσης του Αυγούστου του 1934, ξεκίνησε η κατασκευή του δικτύου των εθνικών οδών – όπου έως τα μέσα του 1934 υπήρχαν ήδη εργοτάξια και τμήματα δρόμων υπό κατασκευή, σε 131 κοινότητες της χώρας.

Προφανώς δε η υπερβολικά υψηλή ανεργία που υπήρχε τότε, η οποία ήταν ο βασικότερος ίσως παράγοντας εκλογής του Χίτλερ, άρχισε να υποχωρεί – επειδή οι θέσεις εργασίας στις κατασκευές αυξάνονταν. Το δίκτυο των εθνικών οδών το 1934 ήταν το παρακάτω, με βάση μία εικόνα από τη μελέτη των οικονομολόγων:

.

Το δίκτυο των εθνικών οδών το 1934: Οι σκούρες γραμμές δείχνουν τα τμήματα των εθνικών οδών, τα οποία ήταν ήδη το 1934 υπό κατασκευή – οι λευκές γραμμές αυτά που προγραμματίζονταν και είχαν ψηφιστεί. Οι διακεκομμένες γραμμές αναφέρονται στους δρόμους που σχεδιάζονταν, αλλά δεν είχαν ακόμη εγκριθεί.

.

Συνεχίζοντας, οι οικονομολόγοι ερεύνησαν εάν υπήρχε μία απ’ ευθείας σχέση μεταξύ των κατασκευών των εθνικών οδών και της αποδοχής του ναζιστικού κόμματος από την πλειοψηφία των πολιτών. Για να εξάγουν ασφαλή συμπεράσματα, κατέγραψαν την εξέλιξη των αρνητικών ψήφων εναντίον του Χίτλερ, κατά τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος που οι κατασκευές ήταν στο αποκορύφωμα τους (Νοέμβριος 1933 και Αύγουστος 1934).

Τα αποτελέσματα της ανάλυσης τους είναι εκπληκτικά ολοκάθαρα: στις κοινότητες, στις οποίες οι κατασκευές ήταν ήδη σε λειτουργία ή εντός του εγκεκριμένου σχεδίου, το ναζιστικό κόμμα κατέγραφε μία σημαντική αύξηση των εκλογέων υπέρ του – σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, όπου επικρατούσαν οι αρνητικές απόψεις. Σε εκείνες τις κοινότητες δε που δεν θα συμμετείχαν καθόλου στην κατασκευή του δικτύου, η αλλαγή των ψήφων ήταν ελάχιστη – ήταν δηλαδή ουδέτερες.

Έργα υποδομής και ανάπτυξη

Με μία πρώτη ματιά, όλα αυτά δεν φαίνονται καθόλου περίεργα – αφού, σύμφωνα με την ευρέως επικρατούσα άποψη, οι κατασκευές εθνικών οδών οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη μίας χώρας.

Εν τούτοις, ένας Γερμανός ιστορικός της οικονομίας, ο κ. A. Ritschl, απέδειξε με έρευνα του το 1998 ότι, οι κατασκευές των εθνικών οδών επηρέασαν ελάχιστα την ανάπτυξη στη Γερμανία – ενώ στο ζενίθ τους απασχολούνταν μόλις 125.000 άτομα. Εκτός αυτού, η επίδραση των κατασκευών στην παραγωγικότητα της γερμανικής οικονομίας ήταν σχεδόν αμελητέα – τουλάχιστον κατά τα πρώτα χρόνια.

Έτσι λοιπόν οι οικονομολόγοι τεκμηριώνουν ότι, η αύξηση της δημοφιλίας του ναζιστικού κόμματος δεν οφειλόταν στους «σκληρούς οικονομικούς παράγοντες», στα οικονομικά αποτελέσματα δηλαδή λόγω της κατασκευής των εθνικών οδών – αλλά στα «αισιόδοξα σήματα» που εξέπεμπαν.

Τα πολυάριθμα εργοτάξια στη χώρα έδιναν την εντύπωση στους εκλογείς ότι, μετά από πολλά χρόνια ύφεσης και πολιτικού αποκλεισμού, είχε ανέλθει επιτέλους στην εξουσία ένα κόμμα, το οποίο εργαζόταν για το καλό του λαού του και τηρούσε τις υποσχέσεις του.

.

Τα διδάγματα

Τι μαθήματα όμως θα μπορούσαμε να πάρουμε σήμερα από την εποχή που ανήλθε στην εξουσία ένας άκρως ψυχοπαθής δικτάτορας, ένας «κατά συρροή» εγκληματίας, όπως ο Χίτλερ;

Απλούστατα, στο παράδειγμα των Η.Π.Α. το 2008/09, όταν η παγκόσμια οικονομία βυθίστηκε στην ύφεση, ο τότε νέος πρόεδρος κ. Obama είχε την ιστορικά σχεδόν μοναδική ευκαιρία να δαπανήσει τεράστια ποσά – για να τεθεί σε λειτουργία ένα «γιγαντιαίο» πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Στόχος ήταν η αναθέρμανση της αμερικανικής οικονομίας – αφού το Κογκρέσο έδωσε την έγκριση του για τη δαπάνη του απίστευτου ποσού των 787 δις $.

Ο πρόεδρος όμως, αντί να δαπανήσει τα χρήματα εκεί που έπρεπε και είχε ανάγκη η χώρα του, καθώς επίσης εκεί που τα θετικά αποτελέσματα για την κυβέρνηση του θα ήταν τα μεγαλύτερα δυνατά, στα δημόσια έργα υποδομής συγκεκριμένα, προτίμησε να τα χαρίσει – να τα δωρίσει ουσιαστικά στους τερατώδεις ομίλους που χρηματοδότησαν την προεκλογική του εκστρατεία, καθώς επίσης να τα δαπανήσει σε κάθε είδους «αφανείς» δραστηριότητες, οι οποίες δεν έγιναν καθόλου αντιληπτές από τους πολίτες.

Ως εκ τούτου, παρέμειναν τα αεροδρόμια, οι γέφυρες, οι εθνικές οδοί, οι σιδηροδρομικές γραμμές κοκ. στις Η.Π.Α. σε άθλια κατάσταση – απογοητεύοντας το σύνολο εκείνων των αμερικανών, οι οποίοι είναι υγιώς σκεπτόμενοι και ενδιαφέρονται πραγματικά για τη χώρα τους (αν και τα αποτελέσματα στις εκλογές δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικά, λόγω της τεράστιας αποχής που διαπιστώνεται στη χώρα).

Στο σύνδεσμο που παραθέτουμε (το πρόγραμμα κινήτρων ανάπτυξης των Η.Π.Α.), με πηγή τους «New York Times», φαίνεται αναλυτικά πού δαπανήθηκαν τα 787 δις $ από την κυβέρνηση των Η.Π.Α. – γεγονός που ίσως κοστίσει στη υπερδύναμη την παγκόσμια ηγεμονία, την οποία διεκδικεί πλέον με αξιώσεις η Ρωσία, σε συνεργασία με τις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες οικονομίες (BRICS).

Αντίθετα με τις Η.Π.Α., το «καθεστώς» της Κίνας έχει πάρει τα μαθήματα του από την ιστορία και το Χίτλερ – αφού τα χρήματα που δαπάνησε για δημόσιες επενδύσεις, ύψους συνολικά 600 δις $, κατευθύνθηκαν σε εμφανή έργα, όπως στην κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών υψηλής ταχύτητας, σε αεροδρόμια κλπ.

Αυτό σημαίνει πως τα μέλη του κόμματος κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους, γνωρίζοντας πώς εντυπωσιάζεται και πώς ωφελείται ολόκληρος ο λαός – σε αντίθεση με την κυβέρνηση των Η.Π.Α., η οποία υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την άρχουσα τάξη.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Γερμανία στην οποία οι δρόμοι, τα σχολεία και οι υπόλοιπες κρατικές υποδομές παραμένουν σε μία αξιοθρήνητη κατάσταση – παρά το ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι πολύ καλή, αφού τρέφεται όσο καμία άλλη από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

.

Η Ελλάδα

Όσον αφορά τώρα την Ελλάδα, είναι μάλλον αυτονόητο το ότι, χωρίς την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, είναι πλέον εντελώς αδύνατη η επιστροφή της σε βιώσιμη ανάπτυξη – πόσο μάλλον η καταπολέμηση της ανεργίας, η αναβίωση του παραγωγικού της ιστού, η ισοσκέλιση των ισοζυγίων, καθώς επίσης η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

Η αύξηση του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ, παρά τις δύο διαγραφές και τις τεράστιες διευκολύνσεις (μείωση των επιτοκίων, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής), τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την τοποθέτηση μας – ενώ, μετά από έξι σχεδόν χρόνια ύφεσης, η κατάσταση της οικονομίας μας δεν είναι πλέον «ανατρέψιμη», χωρίς μεγάλες νομισματικές «επεμβάσεις», επιλεκτικό προστατευτισμό κλπ.

.

.

Το μάθημα δε που θα έπρεπε να πάρει η κυβέρνηση, επίσης οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας από τον Χίτλερ (αλλά και τα κόμματα της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας κοκ.), αφορά την εκλογική άνοδο του στην εξουσία – η οποία ήταν το αποτέλεσμα της ανεργίας, του διεθνούς εξευτελισμού των Γερμανών, της αδυναμίας του κράτους τους τότε να ανταπεξέλθει με τα ελλείμματα ή με τα χρέη, της εξαθλίωσης μεγάλων μερίδων του πληθυσμού κοκ.

.

Επίλογος

Εάν δεν επικρατήσει ο φασισμός ή οποιοδήποτε ανάλογο αυταρχικό πολίτευμα, η εξέγερση των σκλάβων στον ευρωπαϊκό Νότο, ενδεχομένως και στο Βορά, είναι κάτι περισσότερο από προβλεπόμενη – ενώ ο συνήθης διάδοχος ανάλογων εξεγέρσεων είναι ο ολοκληρωτισμός, τα σκοτεινά σύννεφα του οποίου καλύπτουν ήδη τον ουρανό πολλών περιοχών του πλανήτη.

Το να αναζητούνται λοιπόν από την πολιτική και από τα ΜΜΕ οι αιτίες της ραγδαίας ανόδου της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία κοκ., είναι συνώνυμο με τον ορισμό της ανοησίας – αφού σημαίνει ότι, οι δήθεν «αναζητητές» της αλήθειας εθελοτυφλούν, αρνούμενοι να αποδεχθούν το αυτονόητο, το εντελώς φανερό, αυτό που είναι αδύνατον να κρυφτεί κάτω από τον ήλιο, όσο και αν το θέλουν.

.

Υστερόγραφο: Όσον αφορά τις ιδιωτικές επενδύσεις, συνήθως ακολουθούν τις δημόσιες, επειδή ενθαρρύνονται από αυτές – ενώ οι εγχώριες, ιδιαίτερα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, είναι κατά πολύ σημαντικότερες από τις ξένες, αφού δημιουργούν τις περισσότερες θέσεις εργασίας.

Οι ξένες επενδύσεις, ιδίως οι μεγάλες, είναι κυρίως κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ενώ μειώνουν τη φορολογική βάση των κρατών – λόγω της εκτεταμένης φοροαποφυγής που τις διακρίνει. Ειδικά οι ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων κοινωφελών ή κερδοφόρων επιχειρήσεων, περιορίζουν σημαντικά τις θέσεις εργασίας (άρθρο), ενώ αυξάνουν δραματικά τις επιβαρύνσεις των εισοδηματικά ασθενέστερων ομάδων – όπως απέδειξε ο διπλασιασμός της τιμής του νερού στη Γαλλία, του ηλεκτρικού ρεύματος στη Γερμανία κλπ.

Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν επενδύει το δημόσιο και δεν ακολουθεί το εγχώριο κεφάλαιο, οι ξένοι επενδυτές που δεν έχουν βραχυπρόθεσμους κερδοσκοπικούς στόχους «απέχουν» – όσο και αν επιχειρείται σκόπιμα να παραπλανηθούν  οι Πολίτες, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τους.

Οι βραχυπρόθεσμες δε τοποθετήσεις των ξένων αποτελούν συνήθως μία βραδυφλεγή βόμβα, στα θεμέλια των αδύναμων οικονομιών – οι οποίες καταρρέουν, όταν «μεταναστεύουν» μαζικά τα ξένα κεφάλαια. Η ασιατική κρίση, καθώς επίσης πολλές άλλες διεθνώς, έχουν τεκμηριώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα παραπάνω συμπεράσματα μας.

.

 

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Ελπίζουμε να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες τα τεράστια εγκλήματα εις βάρος τους μετά το 2009, με αποκορύφωνα την τραπεζική ληστεία – το δολοφονικό Swap στην Πορτογαλία, με ανόητο θύμα την κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων  

.

«Το σκάνδαλο των σκανδάλων, το ξεπούλημα των ελληνικών τραπεζών έναντι μερικών μόλις Σεντ ανά μετοχή, είναι μοναδικό στην παγκόσμια οικονομική ιστορία – οπότε θεωρούνται δεδομένες οι μαζικές αγωγές των μετόχων τους.

Πόσο μάλλον αφού η περιουσία τους κυριολεκτικά υπεξαιρέθηκε, με έναν απίστευτα εγκληματικό τρόπο, ενώ τους απαγορεύθηκε η συμμετοχή στις αυξήσεις κεφαλαίου – όπως επίσης στο δημόσιο, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί το μεγαλύτερο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων στα χέρια των ξένων τοκογλύφων, με οδυνηρές συνέπειες.   

Οι συλλογικές αγωγές πιθανολογείται πως θα κατατεθούν εναντίον των διοικήσεων των τραπεζών, του ΤΧΣ, καθώς επίσης της Τρόικας ή/και της ΕΚΤ – η οποία τους παρέσυρε στην αγορά μετοχών, αξιολογώντας τις τράπεζες ως φερέγγυες μόλις στα τέλη του 2014.

Δεν είναι δε καθόλου απίθανο να αναζητηθούν νομικά οι ευθύνες της κυβέρνησης ή όποιου άλλου εμπλεκομένου, από όλους τους Έλληνες Πολίτες – αφού το δημόσιο χρέος τους θα αυξηθεί, εξαιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος, κατά 40 δις € περίπου, ενώ κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί με τις εγγυήσεις του κράτους, οι οποίες υπερβαίνουν τα 140 δις €».

.

Άποψη

Όλοι γνωρίζουν την παγίδα, η οποία στήθηκε το 1999 στην Ελλάδα από την Goldman Sachs – όταν η τότε κυβέρνηση της, ζήτησε βοήθεια για να αποκρύψει την έκταση των ελλειμμάτων της, υπογράφοντας ένα δολοφονικό Swap. Πολλοί λιγότεροι όμως έχουν κατανοήσει πως έκτοτε, τέθηκε η χώρα μας στο στόχαστρο της διεθνούς κερδοσκοπίας – αφού η συνεργασία της με μία από τις πιο εγκληματικές τράπεζες του πλανήτη, βοήθησε την τελευταία να αποκτήσει πλήρη εικόνα της οικονομίας της.

Κάτι ανάλογο ίσως συνέβη με την Black Rock, καθώς επίσης με την Rothschild, οι οποίες είχαν τη θέση του συμβούλου της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδας, όσον αφορά την προσομοίωση ακραίων καταστάσεων για όλες τις ελληνικές τράπεζες (πηγή) – έχοντας ως εκ τούτου αποκτήσει πλήρη εσωτερική πληροφόρηση, σε σχέση με το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας μας. Υπενθυμίζουμε δε τη μάχη για την Τράπεζα Αττικής, όπου το ταμείο των μηχανικών που συμμετέχει έχει υποστεί εγκληματικές ζημίες – χωρίς δυστυχώς να αντιδράσει αποτελεσματικά μέχρι στιγμής (άρθρο).

Συνεχίζοντας, η Goldman Sachs συνειδητοποίησε αναλύοντας την Ελλάδα ότι, επρόκειτο για μία μικρή χώρα με πολύ αδύναμη τραπεζική υποδομή, με ελαττωματικές στατιστικές των δημοσιονομικών της μεγεθών, καθώς επίσης με μία ανθούσα παραοικονομία – η οποία καθιστούσε προβληματική την είσπραξη φόρων και δασμών. Ακόμη χειρότερα, με ένα χρηματιστήριο που δεν διέθετε αποτρεπτικούς κανόνες – όπου το κράτος θόλωνε το «παιχνίδι», με αποτέλεσμα οι δαιδαλώδεις συμφωνίες μεταξύ των μετόχων να αποτελούν τον κανόνα αντί την εξαίρεση.

Εκτός αυτών, η τράπεζα είχε διαπιστώσει τότε πως το ελληνικό χρέος χαρακτηριζόταν από σύνθετα ομόλογα, αποτιμημένα με ασαφή κριτήρια και με απροσδιόριστη δυνατότητα προεξόφλησης – οπότε ήταν ιδανικό για κερδοσκοπικές ενέργειες.

Σύναψε δε συμμαχία με την Εθνική Τράπεζα, στην οποία εργαζόταν σε διευθυντική θέση ένας Έλληνας πρώην υπάλληλος της, χρηματιστής στο Λονδίνο – μεταξύ άλλων μεταφέροντας, χωρίς να το πάρει είδηση κανείς, ένα μέρος του ελληνικού δημοσίου χρέους που ήταν στο λογαριασμό της Εθνικής (πηγή: M. Roche), σε έναν αμερικανικό φορολογικό παράδεισο (Delaware).

Τέλος, μέσω της Ελλάδας η Goldman Sachs κατάλαβε πως η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία ήταν εντελώς αποδιοργανωμένη, σε βαθμό που ήταν αδύνατον να παρακολουθήσει τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης – γεγονός που καθιστούσε προβληματική την υιοθέτηση μίας ορθολογικής νομισματικής πολιτικής εκ μέρους της ΕΚΤ, η οποία λειτουργούσε ουσιαστικά ως η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας (ανάλυση), εις βάρος φυσικά όλων των υπολοίπων κρατών.

Από τότε λοιπόν είχε προετοιμαστεί για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας, μέσω των οικονομικών όπλων μαζικής καταστροφής (CDS κλπ.) – χρησιμοποιώντας τις αδυναμίες της χώρας μας ευρύτερα, με απώτερο στόχο την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα. Θυμόμαστε άλλωστε την επίσκεψη στελεχών της το 2009 στην Ελλάδα, μαζί με άλλους κερδοσκόπους, όταν ξεκίνησε «το μεγάλο παιχνίδι» – δια του οποίου οδηγήθηκε τελικά η χώρα μας στα δίχτυα του ΔΝΤ, ενώ η νομισματική ένωση βίωσε την πρώτη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση της.

Όλα αυτά βέβαια αποτελούν πλέον οδυνηρό παρελθόν και εφιαλτικές αναμνήσεις – αν και κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι, η Goldman Sachs και η Black Rock, τα πλέον τρομακτικά χρηματοπιστωτικά τέρατα του πλανήτη, δεν έχουν διαδραματίσει κάποιο ρόλο στη σημερινή, μεγάλη ληστεία των τραπεζών (άρθρο).

Σε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων, μέσω του οποίου «κατοχυρώθηκε» η πλήρης μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο – επίσης, η κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας της χώρας, ταυτόχρονα με την επιβάρυνση του δημοσίου χρέους κατά τουλάχιστον 40 δις €.

Αποτελεί δε παγκόσμιο παράδοξο το ότι, οι Έλληνες δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου, συνεχίζοντας τον ύπνο του δικαίου – από τον οποίο ίσως ξυπνήσουν τόσο γυμνοί και εξαθλιωμένοι, όσο ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία τους.

.

Η πορτογαλική εμπειρία

Συνεχίζοντας, το 2005 ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων και η Πορτογαλία, αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα χρηματοδότησης τους – αναζητώντας εναγωνίως τρόπους για να τα αντιμετωπίσουν. Στο σημείο αυτό τις πλησίασαν οι τράπεζες, προτείνοντας τους συμβάσεις ανταλλαγής επιτοκίων (Swaps) – με στόχο την αντικατάσταση ενός παλαιότερου δανείου υψηλού επιτοκίου, με ένα καινούργιο που θα επιβαρύνεται με χαμηλότερα επιτόκια (συνηθίζεται στις Η.Π.Α., ειδικά στα ενυπόθηκα δάνεια).

Στο παράδειγμα τώρα της κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων της Πορτογαλίας (Metro do Porto) η διοίκηση της, η οποία αναζητούσε έναν φθηνότερο τρόπο χρηματοδότησης, ανταλλάσσοντας ένα παλαιό δάνειο ύψους 89 εκ. € με εξαμηνιαίο επιτόκιο 4,79%, είδε πολύ θετικά μία πρόταση της ισπανικής Santander το 2007 – χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι, υπέγραφε ένα «συμβόλαιο θανάτου», εξαιρετικά υψηλού ρίσκου.

Αναλυτικότερα, τα δύο μέρη συμφώνησαν την αντικατάσταση του παλαιού δανείου με ένα καινούργιο, το επιτόκιο του οποίου ήταν μόλις 1,76% – άρα πολύ χαμηλότερο, από το 4,79% του προηγουμένου (πηγή). Δυστυχώς, οι Πορτογάλοι δεν αντιλήφθηκαν τη μεγάλη απάτη – μία ρήτρα δηλαδή του συμβολαίου, σύμφωνα με την οποία το καινούργιο επιτόκιο ίσχυε μόνο όταν το Euribor (το διατραπεζικό ευρωπαϊκό επιτόκιο) κυμαινόταν μεταξύ 2% και 6%.

Επρόκειτο λοιπόν ουσιαστικά για ένα κερδοσκοπικό στοίχημα, αφού εάν το επιτόκιο αυτό έπεφτε κάτω από το 2% ή αυξανόταν άνω του 6%, τότε οι Πορτογάλοι θα πλήρωναν τη διπλή διαφορά μεταξύ του εκάστοτε Euribor στη συμφωνημένη διακύμανση επί του επιτοκίου – ακόμη χειρότερα, σε κάθε τρίμηνο.

Για παράδειγμα, το πρώτο τρίμηνο το Euribor ήταν 3% – άρα εντός των πλαισίων της συμφωνημένης διακύμανσης, οπότε το επιτόκιο παρέμεινε στο 1,76%. Το δεύτερο τρίμηνο όμως, το Euribor έπεσε στο 1,70% – οπότε η διαφορά του 0,3% διπλασιαζόταν στο 0,6% και προστίθετο στο συμφωνηθέν επιτόκιο του 1,76%.

Ως εκ τούτου, με βάση τη σύμβαση οι Πορτογάλοι πλήρωναν 2,36% (1,76 + 0,6). Εάν τώρα το Euribor παρέμενε στο 1,70% το τρίτο τρίμηνο, τότε προστίθεντο ακόμη 0,6% – οπότε το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 2,96% (2,36 + 0,6) κοκ.

Η συμφωνία αυτή, η οποία ονομάζεται από τους ειδικούς «σύμβαση χιονοστιβάδας», μετατράπηκε τελικά σε μία καταστροφική παγίδα για τους Πορτογάλους, μετά τη ραγδαία μείωση των επιτοκίων εκ μέρους της ΕΚΤ (γράφημα) το 2009 – λόγω της οποίας το Euribor περιοριζόταν συνεχώς, οπότε τα επιτόκια του νέου δανείου αυξάνονταν ακατάπαυστα.

.

.

Ειδικότερα, στα τέλη του 2013 οι Πορτογάλοι πλήρωναν επιτόκιο στην ισπανική τράπεζα ύψους 40,6%, με αποτέλεσμα το αρχικό δάνειο των 89 εκ. € να έχει πενταπλασιαστεί στα 459 εκ. € – προς όφελος των κερδοσκόπων και εις βάρος των Πολιτών της χώρας, οι οποίοι φυσικά δεν γνωρίζουν πώς κλιμακώνεται συνεχώς το χρέος τους, ενώ επαινείται η πολιτική της κυβέρνησης τους από την καγκελάριο!

Τελικά, η πορτογαλική εταιρεία σιδηροδρόμων κατέφυγε στα βρετανικά δικαστήρια, ισχυριζόμενη ότι δεν γνώριζε τι υπέγραφε – ενώ, εάν κερδίσει τη δίκη η Santander, το επιτόκιο, το οποίο έχει προς στιγμήν παγώσει στο 40% μέχρι να εκδικαστεί η αγωγή, θα εκτοξευθεί στο 100%, οδηγώντας την επιχείρηση στη χρεοκοπία.

Ολοκληρώνοντας, η Πορτογαλία έχει συνάψει ανάλογες συμφωνίες με πολλές άλλες τράπεζες, μεταξύ των οποίων με την αμερικανική Goldman Sachs, καθώς επίσης με την ιαπωνική Nomura – ενώ φυσικά δεν είναι η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης που έχει κάνει κάτι τέτοιο.

.

Επίλογος

Δεν γνωρίζουμε εάν η Ελλάδα ως κράτος ή/και οι δημόσιες επιχειρήσεις της έχουν οδηγηθεί σε τέτοιου είδους τρομακτικές παγίδες, από τις μεγάλες πολυεθνικές τράπεζες. Ελπίζουμε όμως να μπορέσουν κάποια στιγμή οι Έλληνες να καταλάβουν τι έχει συμβεί στην πατρίδα τους μετά το 2009. Επίσης, πού ακριβώς στόχευε το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, το οποίο έχει ολοκληρωθεί με το επαχθέστερο όλων – με το Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ (άρθρο).

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η επιστροφή της χώρας μας στην ομαλότητα, εάν και εφόσον κάποια στιγμή επιτευχθεί, προϋποθέτει την τιμωρία όλων των υπευθύνων της τραγωδίας, κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας – μία τραγωδία που είναι εντελώς αδικαιολόγητη, με βάση τα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας το 2009. Καμία κυβέρνηση όμως, δυστυχώς ούτε η αριστερή σημερινή, δεν έχει ανοίξει το «φάκελο της προδοσίας» – παρά το ότι όλες το ανακοίνωναν στις προεκλογικές τους εκστρατείες.

Ασφαλώς δε οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για όλα όσα συνέβησαν πριν από το 2009, αλλά όχι για τα μετέπειτα εγκλήματα εις βάρος τους – τα οποία δεν έχουν έλθει ακόμη στο φως της ημέρας, αφού κανένας δεν θέλει να μάθουν οι Πολίτες πώς ή από ποιούς οδηγήθηκαν στο σημερινό γκρεμό. Δυστυχώς, οι πάντες προσπαθούν να τους πείσουν πως οι ευθύνες είναι αποκλειστικά και μόνο δικές τους – έτσι ώστε να εξουδετερώσουν τις υγιείς αντιστάσεις τους, με αποτέλεσμα να σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι, καθώς επίσης να αρνούνται να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν.

Εν τούτοις, πρέπει εμείς οι Έλληνες να αλλάξουμε τακτική, αφού ακόμη μπορούμε να τα καταφέρουμε, αρκεί να το θελήσουμε όλοι μαζί – ενώ θα είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στις επόμενες γενιές, κυρίως απέναντι στην πατρίδα μας, εάν επιτρέψουμε τη συνέχιση των στυγερών εγκλημάτων. Πόσο μάλλον εάν παραμείνουμε αδρανείς θεατές της επερχόμενης καταστροφής, καθισμένοι αναπαυτικά στους καναπέδες των σπιτιών μας – δειλιάζοντας να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, την ιδιοκτησία μας, την οικογένεια μας και την Ελλάδα.

.